حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ سَهْلَ بْنَ سَعْدٍ السَّاعِدِيَّ، أَخْبَرَهُ أَنَّ رَجُلاً اطَّلَعَ فِي جُحْرٍ فِي باب رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِدْرًى يَحُكُّ بِهِ رَأْسَهُ، فَلَمَّا رَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَوْ أَعْلَمُ أَنْ تَنْتَظِرَنِي لَطَعَنْتُ بِهِ فِي عَيْنَيْكَ ". قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا جُعِلَ الإِذْنُ مِنْ قِبَلِ الْبَصَرِ ".
Саҳл ибн Саъд ас-Соидий хабар бердики, бир киши Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг эшигидаги бир тешикдан қаради. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ёнида бир мидро (тароқ-игна) бўлиб, у билан бошини қашир эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни кўрганда: "Агар сен мени кузатиб (қараб) турасан деб билганимда, уни кўзларингга санчар эдим" деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта изн (сўраш) кўриш (сабабли) жорий қилинган (кўриш учун изн шарт)" деди.