حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، قَالَ كَانَ عَبْدُ اللَّهِ يُذَكِّرُ النَّاسَ فِي كُلِّ خَمِيسٍ، فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ لَوَدِدْتُ أَنَّكَ ذَكَّرْتَنَا كُلَّ يَوْمٍ. قَالَ أَمَا إِنَّهُ يَمْنَعُنِي مِنْ ذَلِكَ أَنِّي أَكْرَهُ أَنْ أُمِلَّكُمْ، وَإِنِّي أَتَخَوَّلُكُمْ بِالْمَوْعِظَةِ كَمَا كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَتَخَوَّلُنَا بِهَا، مَخَافَةَ السَّآمَةِ عَلَيْنَا.
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, у деди: бизга Жарир, Мансурдан, у Абу Воилдан (ривоят қилди), у деди: Абдуллаҳ (ибн Масъуд) одамларга ҳар пайшанба эслатарди. Бир киши унга: «Эй Абу Абдурраҳмон, сен бизга ҳар куни эслатиб турсанг, жуда истардим,» деди. У: «Буни қилишдан мени тўсадиган (сабаб) — сизларни зериктириб қўйишни ёқтирмаслигимдир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга малол келмаслигимиз учун ваъз билан эҳтиёт бўлиб қараган(идек), мен ҳам сизларга ваъз билан эҳтиёт бўлиб қарайман,» деди.