حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ قَطَنِ بْنِ وَهْبِ بْنِ عُوَيْمِرِ بْنِ، الأَجْدَعِ عَنْ يُحَنِّسَ، مَوْلَى الزُّبَيْرِ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، كَانَ جَالِسًا عِنْدَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فِي الْفِتْنَةِ فَأَتَتْهُ مَوْلاَةٌ لَهُ تُسَلِّمُ عَلَيْهِ فَقَالَتْ إِنِّي أَرَدْتُ الْخُرُوجَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ اشْتَدَّ عَلَيْنَا الزَّمَانُ . فَقَالَ لَهَا عَبْدُ اللَّهِ اقْعُدِي لَكَاعِ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ يَصْبِرُ عَلَى لأْوَائِهَا وَشِدَّتِهَا أَحَدٌ إِلاَّ كُنْتُ لَهُ شَهِيدًا أَوْ شَفِيعًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ " .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, у деди: Моликка Қатан ибн Ваҳб ибн Уваймир ибн ал-Аждаъдан, у Зубайрнинг озоди (мавлоси) Юҳаннисдан (ривоят қилганини) ўқиб бердим — у (Юҳаннис) унга хабар бердики, у фитна (даври)да Абдуллаҳ ибн Умарнинг олдида ўтирган эди, шунда унга бир озод қилинган чўриси салом бергани келиб: «Мен чиқиб кетмоқчиман, эй Абу Абдурраҳмон, замон бизга оғир бўлди» деди. Абдуллаҳ унга: «Ўтир, эй аҳмоқ, чунки мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: ‹Унинг қийинчилиги ва шиддатига ҳеч ким сабр қилмайдики, мен унга Қиёмат кунида гувоҳ ёки шафоатчи бўлмасам›, деяётганини эшитганман» деди.