حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُوجِزُ الصَّلاَةَ وَيُكْمِلُهَا.
Абу Маъмар бизга айтди: Абдулворис бизга айтди: Абдулазиз бизга айтди, Анасдан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам намозни қисқа (енгил) қилар, аммо уни тўкис (мукаммал) қилар эдилар.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозда қисқа қилар, лекин тўлиқ (комил) бажарар эди.
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хурмо ёғочидан ясалган бир идишлари бор эди, унга кичик ҳожат чиқарар ва уни каравот остига қўяр эдилар.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ва ашобларидан бир тўда соч олдирди, баъзилари (соч)ни қисқартирди.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Шаъбонни озгинасидан бошқа (деярли тўлиқ) рўза тутар эдилар.
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Каъба ичида намоз ўқимадилар, лекин унинг гўшаларида такбир айтдилар.
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кенг оғизли, кўзлари (оқ-қора аралаш) чиройли кенгликда, товонлари кам гўштли (нозик) эдилар.