حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَا أَنَا نَائِمٌ أَطُوفُ بِالْكَعْبَةِ، فَإِذَا رَجُلٌ آدَمُ سَبْطُ الشَّعَرِ يَنْطُفُ ـ أَوْ يُهَرَاقُ ـ رَأْسُهُ مَاءً قُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا ابْنُ مَرْيَمَ. ثُمَّ ذَهَبْتُ أَلْتَفِتُ، فَإِذَا رَجُلٌ جَسِيمٌ أَحْمَرُ جَعْدُ الرَّأْسِ أَعْوَرُ الْعَيْنِ، كَأَنَّ عَيْنَهُ عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ قَالُوا هَذَا الدَّجَّالُ. أَقْرَبُ النَّاسِ بِهِ شَبَهًا ابْنُ قَطَنٍ ". رَجُلٌ مِنْ خُزَاعَةَ.
Абдуллаҳ ибн Умар (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Мен ухлаб турган ҳолда Каъбани тавоф қилаётган эдим, бирдан тўқ-жигарранг, силлиқ сочли бир киши (кўринди) — бошидан сув томади (ёки: қуйилади). Мен: ‹Бу ким?› дедим. Улар: ‹(Исо) ибн Марям› дедилар. Кейин ўгирилиб қарай бошладим, бирдан йўғон, қизил, жингалак сочли, бир кўзи кўр бир киши (кўринди) — гўё кўзи сузиб турган узум донасидек. Улар: ‹Бу — Дажжол› дедилар. Одамлардан унга энг ўхшаши — Ибн Қатан" деди. (Ибн Қатан) Хузоадан бир киши эди.