حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْمَكِّيُّ، قَالَ سَمِعْتُ إِبْرَاهِيمَ بْنَ سَعْدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي الزُّهْرِيُّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ،، قَالَ لاَ وَاللَّهِ مَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِعِيسَى أَحْمَرُ، وَلَكِنْ قَالَ " بَيْنَمَا أَنَا نَائِمٌ أَطُوفُ بِالْكَعْبَةِ، فَإِذَا رَجُلٌ آدَمُ سَبْطُ الشَّعَرِ، يُهَادَى بَيْنَ رَجُلَيْنِ، يَنْطِفُ رَأْسُهُ مَاءً أَوْ يُهَرَاقُ رَأْسُهُ مَاءً فَقُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا ابْنُ مَرْيَمَ، فَذَهَبْتُ أَلْتَفِتُ، فَإِذَا رَجُلٌ أَحْمَرُ جَسِيمٌ، جَعْدُ الرَّأْسِ، أَعْوَرُ عَيْنِهِ الْيُمْنَى، كَأَنَّ عَيْنَهُ عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ. قُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا هَذَا الدَّجَّالُ. وَأَقْرَبُ النَّاسِ بِهِ شَبَهًا ابْنُ قَطَنٍ ". قَالَ الزُّهْرِيُّ رَجُلٌ مِنْ خُزَاعَةَ هَلَكَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ.
Аҳмад ибн Муҳаммад Маккий бизга айтди, у деди: Иброҳим ибн Саъдни эшитдим, у деди: Зуҳрий менга айтди, Солимдан, отасидан, у деди: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Исо учун ‹қизил› демади, балки: ‹Мен ухлаб ётганимда, Каъбани тавоф қилаётган эдим, бирдан буғдойранг, сочи текис бир киши — икки киши орасида (суянган ҳолда) етакланар, бошидан сув томар — ёки: бошидан сув тўкилар эди. Мен: ‹Бу ким?›, дедим. Улар: ‹Ибн Марям›, дедилар. Мен ўгрилиб қарасам, бирдан қизил, бақувват, сочи жингалак, ўнг кўзи кўр, кўзи гўё қабарган узум донасидек бир киши (эди). Мен: ‹Бу ким?›, дедим. Улар: ‹Бу Дажжол›, дедилар. Одамлардан унга кўринишда энг яқини — Ибн Қатандир›, деди». Зуҳрий: «(Ибн Қатан) — Хузўадан бўлган, жоҳилиятда ҳалок бўлган бир киши», деди.