حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أُرَانِي اللَّيْلَةَ عِنْدَ الْكَعْبَةِ، فَرَأَيْتُ رَجُلاً آدَمَ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ مِنْ أُدْمِ الرِّجَالِ، لَهُ لِمَّةٌ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ مِنَ اللِّمَمِ، قَدْ رَجَّلَهَا، فَهْىَ تَقْطُرُ مَاءً مُتَّكِئًا عَلَى رَجُلَيْنِ، أَوْ عَلَى عَوَاتِقِ رَجُلَيْنِ، يَطُوفُ بِالْبَيْتِ فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا فَقِيلَ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ. وَإِذَا أَنَا بِرَجُلٍ جَعْدٍ، قَطَطٍ، أَعْوَرِ الْعَيْنِ الْيُمْنَى كَأَنَّهَا عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ، فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا فَقِيلَ الْمَسِيحُ الدَّجَّالُ ".
Абдуллаҳ ибн Юсуф, Моликдан, у Нофиъдан, у Абдуллаҳ ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилади: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу кеча мен ўзимни Каъба ёнида (тушда) кўрдим, мен қорамтир (асмар) бир кишини — сен қорамтир кишилардан кўрган энг чиройлиси каби — кўрдим, унинг сочи (лимма) — сен сочлардан кўрган энг чиройлиси каби — бор эди, уни тараган эди, ундан сув томар эди. У икки кишига — ёки икки кишининг елкаларига — суянган ҳолда Байтни тавоф қилар эди. Мен: Бу ким? деб сўрадим. Масиҳ ибн Марям (Исо), дейилди. Бирдан мен жингалак, қаттиқ сочли, ўнг кўзи кўр — гўё қабариб чиққан (сувда сузаётган) узумдек — бир киши(ни кўрдим). Мен: Бу ким? деб сўрадим. Масиҳ Дажжол, дейилди» дедилар.