حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أُرَانِي اللَّيْلَةَ عِنْدَ الْكَعْبَةِ فَرَأَيْتُ رَجُلاً آدَمَ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ مِنْ أُدْمِ الرِّجَالِ، لَهُ لِمَّةٌ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ مِنَ اللِّمَمِ، قَدْ رَجَّلَهَا تَقْطُرُ مَاءً، مُتَّكِئًا عَلَى رَجُلَيْنِ ـ أَوْ عَلَى عَوَاتِقِ رَجُلَيْنِ ـ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ، فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا فَقِيلَ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ. ثُمَّ إِذَا أَنَا بِرَجُلٍ جَعْدٍ قَطَطٍ أَعْوَرِ الْعَيْنِ الْيُمْنَى كَأَنَّهَا عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ، فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا فَقِيلَ الْمَسِيحُ الدَّجَّالُ ".
Абдуллаҳ ибн Умар (розияллаҳу анҳумо) (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: "Бу кеча мен ўзимни Каъба ҳузурида (тушда) кўрдим: бир қора-буғдой ранг кишини кўрдим — сен кўрган қора-буғдой ранг кишиларнинг энг гўзали каби; унинг сочи сен кўрган сочларнинг энг гўзали каби, уни тараганди, сув томар эди; икки кишига — ёки: икки кишининг елкасига — суянгани ҳолда Байтни тавоф қилар эди. «Бу ким?» деб сўрадим. «Исо ибн Марям» дейилди. Кейин бирдан бир жингалак (сочли), ўнг кўзи кўр — гўё қабариб чиқган узумдек — киши (ни кўрдим). «Бу ким?» деб сўрадим. «Масиҳ Дажжол» дейилди."