حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ الْمُسَيَّبِيُّ، حَدَّثَنَا أَنَسٌ، - يَعْنِي ابْنَ عِيَاضٍ - عَنْ مُوسَى، - وَهُوَ ابْنُ عُقْبَةَ - عَنْ نَافِعٍ، قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ ذَكَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا بَيْنَ ظَهْرَانَىِ النَّاسِ الْمَسِيحَ الدَّجَّالَ فَقَالَ " إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لَيْسَ بِأَعْوَرَ أَلاَ إِنَّ الْمَسِيحَ الدَّجَّالَ أَعْوَرُ عَيْنِ الْيُمْنَى كَأَنَّ عَيْنَهُ عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ " . قَالَ وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَرَانِي اللَّيْلَةَ فِي الْمَنَامِ عِنْدَ الْكَعْبَةِ فَإِذَا رَجُلٌ آدَمُ كَأَحْسَنِ مَا تَرَى مِنْ أُدْمِ الرِّجَالِ تَضْرِبُ لِمَّتُهُ بَيْنَ مَنْكِبَيْهِ رَجِلُ الشَّعَرِ يَقْطُرُ رَأْسُهُ مَاءً . وَاضِعًا يَدَيْهِ عَلَى مَنْكِبَىْ رَجُلَيْنِ وَهُوَ بَيْنَهُمَا يَطُوفُ بِالْبَيْتِ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ . وَرَأَيْتُ وَرَاءَهُ رَجُلاً جَعْدًا قَطَطًا أَعْوَرَ عَيْنِ الْيُمْنَى كَأَشْبَهِ مَنْ رَأَيْتُ مِنَ النَّاسِ بِابْنِ قَطَنٍ وَاضِعًا يَدَيْهِ عَلَى مَنْكِبَىْ رَجُلَيْنِ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا هَذَا الْمَسِيحُ الدَّجَّالُ " .
Абдуллаҳ ибн Умар айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир куни одамлар орасида Масиҳ Дажжолни зикр қилиб: "Албатта Аллаҳ — табарака ва таоло — кўр эмас; огоҳ бўлингки, Масиҳ Дажжол ўнг кўзи кўрдир — гўё унинг кўзи қабарган узумдек" деди. (Равий:) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Бу кеча мен ўзимни тушда Каъба янида (кўрди каби) кўрдим; буғдойранг бир киши — сен кўрадиган буғдойранг кишиларнинг энг гўзалидек; сочи икки елкаси орасига тушади, текисроқ соч, бошидан сув томиб турибди; икки кишининг елкасига қўлларини қўйган, улар орасида (туриб) Байтни тавоф қиляпти. Мен: ‹Бу ким?› дедим. Улар: ‹Масиҳ ибн Марям› дедилар. Ва унинг ортида жингалак, қаттиқ жингалак сочли, ўнг кўзи кўр бир кишини кўрдим — мен одамлардан кўрганимда унга энг ўхшаши Ибн Қатан (эди); икки кишининг елкасига қўлларини қўйган, Байтни тавоф қиляпти. Мен: ‹Бу ким?› дедим. Улар: ‹Бу — Масиҳ Дажжол› дедилар" деди.