حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَرَانِي لَيْلَةً عِنْدَ الْكَعْبَةِ فَرَأَيْتُ رَجُلاً آدَمَ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ مِنْ أُدْمِ الرِّجَالِ لَهُ لِمَّةٌ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ مِنَ اللِّمَمِ قَدْ رَجَّلَهَا فَهِيَ تَقْطُرُ مَاءً مُتَّكِئًا عَلَى رَجُلَيْنِ - أَوْ عَلَى عَوَاتِقِ رَجُلَيْنِ - يَطُوفُ بِالْبَيْتِ فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا فَقِيلَ هَذَا الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ . ثُمَّ إِذَا أَنَا بِرَجُلٍ جَعْدٍ قَطَطٍ أَعْوَرِ الْعَيْنِ الْيُمْنَى كَأَنَّهَا عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا فَقِيلَ هَذَا الْمَسِيحُ الدَّجَّالُ " .
Абдуллаҳ ибн Умар (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Бир кеча мен ўзимни Каъба янида (кўрди каби) кўрдим; буғдойранг бир кишини кўрдим — сен кўрадиган буғдойранг кишиларнинг энг гўзалидек; унинг елкасига тушган сочи бор — сен кўрадиган сочларнинг энг гўзалидек; уни тараб олган, ундан сув томиб турибди; икки кишига — ёки икки кишининг елкасига — суянган ҳолда, Байтни (Каъбани) тавоф қиляпти. Мен: ‹Бу ким?› деб сўрадим. ‹Бу — Масиҳ ибн Марям› дейилди. Кейин — қарасам, жингалак, қаттиқ жингалак сочли, ўнг кўзи кўр бир киши — гўё унинг (кўзи) қабарган узумдек. Мен: ‹Бу ким?› деб сўрадим. ‹Бу — Масиҳ Дажжол› дейилди" деди.