حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَرَانِي لَيْلَةً عِنْدَ الْكَعْبَةِ فَرَأَيْتُ رَجُلاً آدَمَ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ مِنْ أُدْمِ الرِّجَالِ لَهُ لِمَّةٌ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ مِنَ اللِّمَمِ قَدْ رَجَّلَهَا فَهِيَ تَقْطُرُ مَاءً مُتَّكِئًا عَلَى رَجُلَيْنِ - أَوْ عَلَى عَوَاتِقِ رَجُلَيْنِ - يَطُوفُ بِالْبَيْتِ فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا فَقِيلَ هَذَا الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ . ثُمَّ إِذَا أَنَا بِرَجُلٍ جَعْدٍ قَطَطٍ أَعْوَرِ الْعَيْنِ الْيُمْنَى كَأَنَّهَا عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا فَقِيلَ هَذَا الْمَسِيحُ الدَّجَّالُ " .
Абдуллаҳ ибн Умар (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Бир кеча мен ўзимни Каъба янида (кўрди каби) кўрдим; буғдойранг бир кишини кўрдим — сен кўрадиган буғдойранг кишиларнинг энг гўзалидек; унинг елкасига тушган сочи бор — сен кўрадиган сочларнинг энг гўзалидек; уни тараб олган, ундан сув томиб турибди; икки кишига — ёки икки кишининг елкасига — суянган ҳолда, Байтни (Каъбани) тавоф қиляпти. Мен: ‹Бу ким?› деб сўрадим. ‹Бу — Масиҳ ибн Марям› дейилди. Кейин — қарасам, жингалак, қаттиқ жингалак сочли, ўнг кўзи кўр бир киши — гўё унинг (кўзи) қабарган узумдек. Мен: ‹Бу ким?› деб сўрадим. ‹Бу — Масиҳ Дажжол› дейилди" деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ الْمُسَيَّبِيُّ، حَدَّثَنَا أَنَسٌ، - يَعْنِي ابْنَ عِيَاضٍ - عَنْ مُوسَى، - وَهُوَ ابْنُ عُقْبَةَ - عَنْ نَافِعٍ، قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ ذَكَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا بَيْنَ ظَهْرَانَىِ النَّاسِ الْمَسِيحَ الدَّجَّالَ فَقَالَ " إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لَيْسَ بِأَعْوَرَ أَلاَ إِنَّ الْمَسِيحَ الدَّجَّالَ أَعْوَرُ عَيْنِ الْيُمْنَى كَأَنَّ عَيْنَهُ عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ " . قَالَ وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَرَانِي اللَّيْلَةَ فِي الْمَنَامِ عِنْدَ الْكَعْبَةِ فَإِذَا رَجُلٌ آدَمُ كَأَحْسَنِ مَا تَرَى مِنْ أُدْمِ الرِّجَالِ تَضْرِبُ لِمَّتُهُ بَيْنَ مَنْكِبَيْهِ رَجِلُ الشَّعَرِ يَقْطُرُ رَأْسُهُ مَاءً . وَاضِعًا يَدَيْهِ عَلَى مَنْكِبَىْ رَجُلَيْنِ وَهُوَ بَيْنَهُمَا يَطُوفُ بِالْبَيْتِ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ . وَرَأَيْتُ وَرَاءَهُ رَجُلاً جَعْدًا قَطَطًا أَعْوَرَ عَيْنِ الْيُمْنَى كَأَشْبَهِ مَنْ رَأَيْتُ مِنَ النَّاسِ بِابْنِ قَطَنٍ وَاضِعًا يَدَيْهِ عَلَى مَنْكِبَىْ رَجُلَيْنِ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا هَذَا الْمَسِيحُ الدَّجَّالُ " .
Абдуллаҳ ибн Умар айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир куни одамлар орасида Масиҳ Дажжолни зикр қилиб: "Албатта Аллаҳ — табарака ва таоло — кўр эмас; огоҳ бўлингки, Масиҳ Дажжол ўнг кўзи кўрдир — гўё унинг кўзи қабарган узумдек" деди. (Равий:) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Бу кеча мен ўзимни тушда Каъба янида (кўрди каби) кўрдим; буғдойранг бир киши — сен кўрадиган буғдойранг кишиларнинг энг гўзалидек; сочи икки елкаси орасига тушади, текисроқ соч, бошидан сув томиб турибди; икки кишининг елкасига қўлларини қўйган, улар орасида (туриб) Байтни тавоф қиляпти. Мен: ‹Бу ким?› дедим. Улар: ‹Масиҳ ибн Марям› дедилар. Ва унинг ортида жингалак, қаттиқ жингалак сочли, ўнг кўзи кўр бир кишини кўрдим — мен одамлардан кўрганимда унга энг ўхшаши Ибн Қатан (эди); икки кишининг елкасига қўлларини қўйган, Байтни тавоф қиляпти. Мен: ‹Бу ким?› дедим. Улар: ‹Бу — Масиҳ Дажжол› дедилар" деди.
حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا حَنْظَلَةُ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " رَأَيْتُ عِنْدَ الْكَعْبَةِ رَجُلاً آدَمَ سَبِطَ الرَّأْسِ وَاضِعًا يَدَيْهِ عَلَى رَجُلَيْنِ . يَسْكُبُ رَأْسُهُ - أَوْ يَقْطُرُ رَأْسُهُ - فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ أَوِ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ - لاَ نَدْرِي أَىَّ ذَلِكَ قَالَ - وَرَأَيْتُ وَرَاءَهُ رَجُلاً أَحْمَرَ جَعْدَ الرَّأْسِ أَعْوَرَ الْعَيْنِ الْيُمْنَى أَشْبَهُ مَنْ رَأَيْتُ بِهِ ابْنُ قَطَنٍ فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا الْمَسِيحُ الدَّجَّالُ " .
Ибн Умар (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Мен Каъба янида буғдойранг, силлиқ сочли бир кишини кўрдим — қўлларини икки кишига қўйган; боши сув тўкиб (ёки: сув томиб) турибди. Мен: ‹Бу ким?› деб сўрадим. Улар: ‹Исо ибн Марям› — ёки: ‹Масиҳ ибн Марям› дедилар — қайсисини айтганини билмаймиз. Ва унинг ортида қизил, жингалак сочли, ўнг кўзи кўр бир кишини кўрдим — мен унга кўрганимда энг ўхшаши Ибн Қатан (эди). Мен: ‹Бу ким?› деб сўрадим. Улар: ‹Масиҳ Дажжол› дедилар" деди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَمَّا كَذَّبَتْنِي قُرَيْشٌ قُمْتُ فِي الْحِجْرِ فَجَلاَ اللَّهُ لِي بَيْتَ الْمَقْدِسِ فَطَفِقْتُ أُخْبِرُهُمْ عَنْ آيَاتِهِ وَأَنَا أَنْظُرُ إِلَيْهِ " .
Жобир ибн Абдуллаҳ (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Қурайш мени ёлғонга чиқарган чоғда, мен Ҳижрда турдим; бас Аллаҳ менга Байтул-Мақдисни (кўзим олдида) намоён қилди; мен унга қараб турган ҳолда, уларга унинг белгилари (сифатлари) ҳақида хабар бера бошладим" деди.
حَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " بَيْنَمَا أَنَا نَائِمٌ رَأَيْتُنِي أَطُوفُ بِالْكَعْبَةِ فَإِذَا رَجُلٌ آدَمُ سَبِطُ الشَّعْرِ بَيْنَ رَجُلَيْنِ يَنْطِفُ رَأْسُهُ مَاءً - أَوْ يُهَرَاقُ رَأْسُهُ مَاءً - قُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا هَذَا ابْنُ مَرْيَمَ . ثُمَّ ذَهَبْتُ أَلْتَفِتُ فَإِذَا رَجُلٌ أَحْمَرُ جَسِيمٌ جَعْدُ الرَّأْسِ أَعْوَرُ الْعَيْنِ كَأَنَّ عَيْنَهُ عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ . قُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا الدَّجَّالُ . أَقْرَبُ النَّاسِ بِهِ شَبَهًا ابْنُ قَطَنٍ " .
Умар (ибн ал-Хаттоб) айтди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: "Мен ухлаб ётган пайтимда ўзимни Каъбани тавоф қиляпти (деб кўрди каби) кўрдим; қарасам, буғдойранг, силлиқ сочли бир киши икки киши орасида — бошидан сув томиб турибди (ёки: бошидан сув тўкиляпти). Мен: ‹Бу ким?› дедим. Улар: ‹Бу — Ибн Марям› дедилар. Кейин мен ўгрилиб қарадим — қарасам, қизил, бақувват, жингалак сочли, кўзи кўр бир киши — гўё унинг кўзи қабарган узумдек. Мен: ‹Бу ким?› дедим. Улар: ‹Дажжол› дедилар. Одамлар ичида унга энг ўхшаши Ибн Қатан (эди)" деганини эшитдим.
وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حُجَيْنُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - وَهُوَ ابْنُ أَبِي سَلَمَةَ - عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْفَضْلِ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَقَدْ رَأَيْتُنِي فِي الْحِجْرِ وَقُرَيْشٌ تَسْأَلُنِي عَنْ مَسْرَاىَ فَسَأَلَتْنِي عَنْ أَشْيَاءَ مِنْ بَيْتِ الْمَقْدِسِ لَمْ أُثْبِتْهَا . فَكُرِبْتُ كُرْبَةً مَا كُرِبْتُ مِثْلَهُ قَطُّ قَالَ فَرَفَعَهُ اللَّهُ لِي أَنْظُرُ إِلَيْهِ مَا يَسْأَلُونِي عَنْ شَىْءٍ إِلاَّ أَنْبَأْتُهُمْ بِهِ وَقَدْ رَأَيْتُنِي فِي جَمَاعَةٍ مِنَ الأَنْبِيَاءِ فَإِذَا مُوسَى قَائِمٌ يُصَلِّي فَإِذَا رَجُلٌ ضَرْبٌ جَعْدٌ كَأَنَّهُ مِنْ رِجَالِ شَنُوءَةَ وَإِذَا عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ - عَلَيْهِ السَّلاَمُ - قَائِمٌ يُصَلِّي أَقْرَبُ النَّاسِ بِهِ شَبَهًا عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ الثَّقَفِيُّ وَإِذَا إِبْرَاهِيمُ - عَلَيْهِ السَّلاَمُ - قَائِمٌ يُصَلِّي أَشْبَهُ النَّاسِ بِهِ صَاحِبُكُمْ - يَعْنِي نَفْسَهُ - فَحَانَتِ الصَّلاَةُ فَأَمَمْتُهُمْ فَلَمَّا فَرَغْتُ مِنَ الصَّلاَةِ قَالَ قَائِلٌ يَا مُحَمَّدُ هَذَا مَالِكٌ صَاحِبُ النَّارِ فَسَلِّمْ عَلَيْهِ . فَالْتَفَتُّ إِلَيْهِ فَبَدَأَنِي بِالسَّلاَمِ " .
Абу Ҳурайра айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Мен ўзимни Ҳижрда (турган каби) кўрдим, Қурайш мендан менинг Исрамни (тунги сафаримни) сўраяпти; улар мендан Байтул-Мақдиснинг мен ёдда сақлаб қолмаган нарсалари ҳақида сўради. Бас мен — мислини ҳеч қачон (бошга) олмаган бир ғамга (қаттиқ) тушдим. (Набий айтди:) Бас Аллаҳ уни (Байтул-Мақдисни) менга кўтарди — мен унга қараб тураман; улар мендан бирор нарса ҳақида сўрамадиларки, илла мен уларга у ҳақида хабар бердим. Ва ўзимни анбиёлар жамоатида (кўрди каби) кўрдим — қарасам, Мусо намоз ўқиб турибди — (гавдаси) ўртача, жингалак соч бир киши — гўё Шануъа эркакларидан (бири)дек; ва қарасам, Исо ибн Марям (алайҳиссалом) намоз ўқиб турибди — одамлардан унга энг ўхшаши Урва ибн Масъуд ас-Сақафий; ва қарасам, Иброҳим (алайҳиссалом) намоз ўқиб турибди — одамлардан унга энг ўхшаши соҳибингиз (яъни ўзим). Бас намоз (вақти) келди, мен уларга имомлик қилдим; намоздан бўшаганимда бир айтувчи: ‹Эй Муҳаммад, мана бу — дўзах соҳиби (эгаси) Молик, унга салом бер› деди. Мен унга ўгрилдим — у менга саломни (аввал) бошлади" деди.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّمَا مَثَلُ صَاحِبِ الْقُرْآنِ كَمَثَلِ الإِبِلِ الْمُعَقَّلَةِ إِنْ عَاهَدَ عَلَيْهَا أَمْسَكَهَا وَإِنْ أَطْلَقَهَا ذَهَبَتْ " .
Абдуллаҳ ибн Умар (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Қуръан эгасининг мисоли — фақат чўлдаган (боғлаб қўйилган) туя мисли (каби)дир: агар унга (қараб) аҳд қилса (сақласа), уни ушлаб туради; уни бўшаб қўйса, кетиб қолади» деди.