حَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " بَيْنَمَا أَنَا نَائِمٌ رَأَيْتُنِي أَطُوفُ بِالْكَعْبَةِ فَإِذَا رَجُلٌ آدَمُ سَبِطُ الشَّعْرِ بَيْنَ رَجُلَيْنِ يَنْطِفُ رَأْسُهُ مَاءً - أَوْ يُهَرَاقُ رَأْسُهُ مَاءً - قُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا هَذَا ابْنُ مَرْيَمَ . ثُمَّ ذَهَبْتُ أَلْتَفِتُ فَإِذَا رَجُلٌ أَحْمَرُ جَسِيمٌ جَعْدُ الرَّأْسِ أَعْوَرُ الْعَيْنِ كَأَنَّ عَيْنَهُ عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ . قُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا الدَّجَّالُ . أَقْرَبُ النَّاسِ بِهِ شَبَهًا ابْنُ قَطَنٍ " .
Умар (ибн ал-Хаттоб) айтди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: "Мен ухлаб ётган пайтимда ўзимни Каъбани тавоф қиляпти (деб кўрди каби) кўрдим; қарасам, буғдойранг, силлиқ сочли бир киши икки киши орасида — бошидан сув томиб турибди (ёки: бошидан сув тўкиляпти). Мен: ‹Бу ким?› дедим. Улар: ‹Бу — Ибн Марям› дедилар. Кейин мен ўгрилиб қарадим — қарасам, қизил, бақувват, жингалак сочли, кўзи кўр бир киши — гўё унинг кўзи қабарган узумдек. Мен: ‹Бу ким?› дедим. Улар: ‹Дажжол› дедилар. Одамлар ичида унга энг ўхшаши Ибн Қатан (эди)" деганини эшитдим.