حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ الْوَاسِطِيُّ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، عَنِ طَرِيفٍ أَبِي تَمِيمَةَ، قَالَ شَهِدْتُ صَفْوَانَ وَجُنْدَبًا وَأَصْحَابَهُ وَهْوَ يُوصِيهِمْ فَقَالُوا هَلْ سَمِعْتَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَيْئًا قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ " مَنْ سَمَّعَ سَمَّعَ اللَّهُ بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ـ قَالَ ـ وَمَنْ يُشَاقِقْ يَشْقُقِ اللَّهُ عَلَيْهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ". فَقَالُوا أَوْصِنَا. فَقَالَ" إِنَّ أَوَّلَ مَا يُنْتِنُ مِنَ الإِنْسَانِ بَطْنُهُ، فَمَنِ اسْتَطَاعَ أَنْ لاَ يَأْكُلَ إِلاَّ طَيِّبًا فَلْيَفْعَلْ، وَمَنِ اسْتَطَاعَ أَنْ لاَ يُحَالَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْجَنَّةِ بِمِلْءِ كَفِّهِ مِنْ دَمٍ أَهْرَاقَهُ فَلْيَفْعَلْ ". قُلْتُ لأَبِي عَبْدِ اللَّهِ مَنْ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جُنْدَبٌ قَالَ نَعَمْ جُنْدَبٌ.
Тариф Абу Тамима айтди: Мен Сафвон, Жундаб ва унинг шериклари (ҳузурида) ҳозир бўлдим — у (Жундаб) уларга васият қилар эди. Улар: "Сен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бирор нарса эшитганмисан?" дедилар. У: "Мен уни: «Ким (риё учун амалини) эшиттирса, Аллаҳ қиёмат куни уни (шармандалигини) эшиттиради; ким (мусулмонларга) машаққат солса, Аллаҳ қиёмат куни унга машаққат солади» деганини эшитдим" деди. Улар: "Бизга васият қил" дедилар. У: "Инсондан биринчи сасийдиган — унинг қорнидир. Ким фақат пок (ҳалол) нарсани ейишга қодир бўлса — қилсин. Ким — тўкган бир кафт қони ўзи билан жаннат орасига тўсиқ бўлмаслигига қодир бўлса — қилсин" деди. Мен Абу Абдуллаҳга (Бухорийга): "«Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитдим» деган ким — Жундабми?" дедим. У: "Ҳа, Жундаб" деди.