حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، وَسَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ أَتَى رَجُلٌ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ فِي الْمَسْجِدِ فَنَادَاهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي زَنَيْتُ. فَأَعْرَضَ عَنْهُ. فَلَمَّا شَهِدَ عَلَى نَفْسِهِ أَرْبَعًا قَالَ " أَبِكَ جُنُونٌ ". قَالَ لاَ. قَالَ " اذْهَبُوا بِهِ فَارْجُمُوهُ ".
Абу Ҳурайра айтди: Бир киши Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келди — у масжидда эди — ва унга нидо қилиб: "Эй Расулуллаҳ, мен зино қилдим" деди. У ундан юз ўгирди. У ўзининг зиёнига тўрт марта гувоҳлик бергач, (Набий): "Сенда жиннилик борми?" деди. У: "Йўқ" деди. У: "Уни олиб бориб, ражм қилинглар (тошбўрон қилинглар)" деди.