حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، وَالأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَحْلِفُ عَلَى يَمِينِ صَبْرٍ، يَقْتَطِعُ مَالاً وَهْوَ فِيهَا فَاجِرٌ، إِلاَّ لَقِيَ اللَّهَ وَهْوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ ". فَأَنْزَلَ اللَّهُ {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ} الآيَةَ. فَجَاءَ الأَشْعَثُ وَعَبْدُ اللَّهِ يُحَدِّثُهُمْ فَقَالَ فِيَّ نَزَلَتْ وَفِي رَجُلٍ خَاصَمْتُهُ فِي بِئْرٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَلَكَ بَيِّنَةٌ ". قُلْتُ لاَ. قَالَ " فَلْيَحْلِفْ ". قُلْتُ إِذًا يَحْلِفُ. فَنَزَلَتْ {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ} الآيَةَ.
Абдуллаҳ (ибн Масъуд) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Ким бир мол(ни ноҳақ) кесиб олиш учун ёлғон (сабр) қасами ичса — у (қасамда) фожир (ёлғончи) бўла туриб — Аллаҳга, У ундан ғазабли ҳолда, йўлиқади" деди. Шунда Аллаҳ: «Албатта Аллаҳнинг аҳди ва ўз қасамларини оз баҳога сотадиганлар...» (оят) нозил қилди. Ашъас келди — Абдуллаҳ уларга (ҳадис) сўзлаётган эди — ва: "Бу (оят) мен ҳақимда ва мен қудуқ (ҳақида) тортишган бир киши ҳақида нозил бўлган. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Сенда баййина (далил) борми?› деди. Мен: ‹Йўқ› дедим. У: ‹Унда (ўша) қасам ичсин› деди. Мен: ‹У ҳолда у (ёлғон) қасам ичади› дедим. Шунда «Албатта Аллаҳнинг аҳди... сотадиганлар» (оят) нозил бўлди" деди.