حَدَّثَنَا عَلِيٌّ ـ هُوَ ابْنُ أَبِي هَاشِمٍ ـ سَمِعَ هُشَيْمًا، أَخْبَرَنَا الْعَوَّامُ بْنُ حَوْشَبٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَجُلاً، أَقَامَ سِلْعَةً فِي السُّوقِ فَحَلَفَ فِيهَا لَقَدْ أَعْطَى بِهَا مَا لَمْ يُعْطَهُ. لِيُوقِعَ فِيهَا رَجُلاً مِنَ الْمُسْلِمِينَ، فَنَزَلَتْ {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً} إِلَى آخِرِ الآيَةِ.
Али — у Ибн Абу Ҳошим — бизга айтди, у Ҳушаймдан эшитди, ал-Аввом ибн Ҳавшаб бизга хабар берди, у Иброҳим ибн Абдурраҳмондан, у Абдуллаҳ ибн Абу Авфо розияллаҳу анҳумодан: Бир киши бозорда бир молни (сотишга) қўйди ва у ҳақида қасам ичди: «Унга фалон нархни беришди» — берилмаган бўлса ҳам — мусулмонлардан бир кишини (алдаб) тушуриш учун. Шунда: «Албатта, Аллаҳнинг аҳди ва ўз қасамларини арзон баҳога сотадиганлар...» — оят охиригача нозил бўлди.