حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، أَنَّ امْرَأَتَيْنِ، كَانَتَا تَخْرِزَانِ فِي بَيْتٍ ـ أَوْ فِي الْحُجْرَةِ ـ فَخَرَجَتْ إِحْدَاهُمَا وَقَدْ أُنْفِذَ بِإِشْفًى فِي كَفِّهَا، فَادَّعَتْ عَلَى الأُخْرَى، فَرُفِعَ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ، فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ يُعْطَى النَّاسُ بِدَعْوَاهُمْ لَذَهَبَ دِمَاءُ قَوْمٍ وَأَمْوَالُهُمْ ". ذَكِّرُوهَا بِاللَّهِ وَاقْرَءُوا عَلَيْهَا {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ}. فَذَكَّرُوهَا فَاعْتَرَفَتْ، فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْيَمِينُ عَلَى الْمُدَّعَى عَلَيْهِ ".
Наср ибн Али ибн Наср бизга айтди, Абдуллаҳ ибн Довуд бизга айтди, у Ибн Журайждан, у Ибн Абу Мулайкадан: Икки аёл бир уйда — ёки ҳужрада — (чарм) тикар эдилар. Улардан бири чиқди, қўлида бигиз (игна) санчилган эди. У бошқаси устидан даъво қилди. Бу Ибн Аббосга кўтарилди. Ибн Аббос деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Агар одамларга (фақат) даъволари билан берилса, бир қавмнинг қонлари ва мол-мулклари (ҳақсиз) кетар эди.» Унга Аллаҳни эслатинглар ва унга «Албатта Аллаҳнинг аҳди(ни арзон сотганлар)» (оятини) ўқинглар. Улар унга (Аллаҳни) эслатдилар, у эътироф этди. Ибн Аббос деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Қасам даъво қилинган (жавобгар) устидадир.»