حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي غَدَاةٍ بَارِدَةٍ وَالْمُهَاجِرُونَ وَالأَنْصَارُ يَحْفِرُونَ الْخَنْدَقَ فَقَالَ " اللَّهُمَّ إِنَّ الْخَيْرَ خَيْرُ الآخِرَهْ فَاغْفِرْ لِلأَنْصَارِ وَالْمُهَاجِرَهْ " فَأَجَابُوا نَحْنُ الَّذِينَ بَايَعُوا مُحَمَّدَا عَلَى الْجِهَادِ مَا بَقِينَا أَبَدَا
Анас (розияллаҳу анҳу) (айтди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) совуқ бир тонгда чиқди — муҳожирлар ва ансорлар хандақ қазиётган эдилар. У: "Аллаҳумма, албатта (ҳақиқий) яхшилик — охират яхшилигидир; ансор ва муҳожирни мағфират қил" деди. Улар жавоб бердилар: "Биз — Муҳаммадга, тирик эканмиз абадий, жиҳодга байъат қилганлардирмиз."