حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ الطَّيَالِسِيُّ، قَالَ أَنْبَأَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُهَاجِرٍ أَبِي الْحَسَنِ، عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ فِي سَفَرٍ وَمَعَهُ بِلاَلٌ فَأَرَادَ بِلاَلٌ أَنْ يُقِيمَ فَقَالَ " أَبْرِدْ " . ثُمَّ أَرَادَ أَنْ يُقِيمَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَبْرِدْ فِي الظُّهْرِ " . قَالَ حَتَّى رَأَيْنَا فَىْءَ التُّلُولِ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ شِدَّةَ الْحَرِّ مِنْ فَيْحِ جَهَنَّمَ فَأَبْرِدُوا عَنِ الصَّلاَةِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга Абу Довуд ат-Таёлисий ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба хабар берди, Муҳожир Абул-Ҳасандан, у Зайд ибн Ваҳбдан, у Абу Зарр (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сафарда эдилар, у киши билан бирга Билол бор эди. Билол иқомат айтмоқчи бўлди, шунда (Расулуллаҳ): «Салқинлат,» дедилар. Сўнг (Билол яна) иқомат айтмоқчи бўлди, шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Зуҳрни салқинлат,» дедилар. (Абу Зарр) деди: «Ҳатто биз тепаликларнинг соясини кўргунимизча (куттирди), сўнг иқомат айтди ва намоз ўқилди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, иссиқнинг қаттиқлиги жаҳаннамнинг қайнашидандир, шунинг учун намозни салқинга (қолдириб) қилинг,» дедилар.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.