حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، سَمِعْتُ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ وَارَأْسَاهْ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ذَاكِ لَوْ كَانَ وَأَنَا حَىٌّ فَأَسْتَغْفِرُ لَكِ وَأَدْعُو لَكِ ". فَقَالَتْ عَائِشَةُ وَاثُكْلِيَاهْ وَاللَّهِ إِنِّي لأَظُنُّكَ تُحِبُّ مَوْتِي وَلَوْ كَانَ ذَاكَ لَظَلِلْتَ آخِرَ يَوْمِكَ مُعَرِّسًا بِبَعْضِ أَزْوَاجِكَ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بَلْ أَنَا وَارَأْسَاهْ لَقَدْ هَمَمْتُ ـ أَوْ أَرَدْتُ ـ أَنْ أُرْسِلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ وَابْنِهِ فَأَعْهَدَ أَنْ يَقُولَ الْقَائِلُونَ أَوْ يَتَمَنَّى الْمُتَمَنُّونَ ". ثُمَّ قُلْتُ يَأْبَى اللَّهُ وَيَدْفَعُ الْمُؤْمِنُونَ، أَوْ يَدْفَعُ اللَّهُ وَيَأْبَى الْمُؤْمِنُونَ.
Қосим ибн Муҳаммад айтди: Оиша (розияллаҳу анҳо): "Вой бошим!" деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Бу (ўлим) — агар мен тирик эканимда бўлса — мен сен учун истиғфор айтар ва сенга дуо қилар эдим" деди. Оиша: "Вой ўлим! Валлаҳи, мен сени менинг ўлимимни яхши кўради деб ўйлайман; агар шундай бўлса, сен кунингнинг охирини завжаларингдан бири билан кечирар эдинг" деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Йўқ, балки мен — вой бошим! Мен Абу Бакр ва ўғлига (одам) юборишни қаратган — қасд қилган — эдим, то васият қилсам, ‹(бошқа) даъвогарлар даъво қилар ёки орзумандлар (халифаликни) орзу қилар› демаслиги учун. Кейин: ‹Аллаҳ (Абу Бакрдан ўзгани) инкор этади ва мўминлар (уни) қайтаради› ёки: ‹Аллаҳ қайтаради ва мўминлар инкор этади› дедим" деди.