حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ حَسَّانَ، أَنَّ هِشَامَ بْنَ عُرْوَةَ، حَدَّثَهُ عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ يُوضَعُ لِي وَلِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هَذَا الْمِرْكَنُ فَنَشْرَعُ فِيهِ جَمِيعًا.
Оиша айтди: Мен ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) учун мана шу миркан (тоғора/лейлак) қўйилар, биз иккаламиз унда бирга (қўл солиб ғусл учун) бошлар эдик.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Мен ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) битта идишдан — қўлларимиз унда жанобатдан (ғусл учун) алмашиб турган ҳолда — ғусл қилар эдик.
Мен ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам битта идишдан ғусл қилар эдик, ҳолбуки иккимиз жунуб эдик.
Мен ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) битта идишдан ғусл қилардик — қўлларимиз унда навбатлашиб (кирарди).
Биз бошимизда зимод (хушбўй модда суртилган боғлам) бўлган ҳолда ғусл қилардик, биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга иҳромсиз ҳам, иҳромли ҳам бўлганмиз.
Мен ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мисдан (ясалган) бир тоғорачада ғусл қилар эдик.
Мен ўзимни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан идишни (сув олишда) талашаётган ҳолда кўрардим — мен ва у ундан ғусл қилардик.