حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَطَاءُ بْنُ أَبِي رَبَاحٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَكَلَ ثُومًا أَوْ بَصَلاً، فَلْيَعْتَزِلْنَا أَوْ لِيَعْتَزِلْ مَسْجِدَنَا، وَلْيَقْعُدْ فِي بَيْتِهِ ". وَإِنَّهُ أُتِيَ بِبَدْرٍ ـ قَالَ ابْنُ وَهْبٍ يَعْنِي طَبَقًا ـ فِيهِ خَضِرَاتٌ مِنْ بُقُولٍ، فَوَجَدَ لَهَا رِيحًا فَسَأَلَ عَنْهَا ـ أُخْبِرَ بِمَا فِيهَا مِنَ الْبُقُولِ ـ فَقَالَ قَرِّبُوهَا فَقَرَّبُوهَا إِلَى بَعْضِ أَصْحَابِهِ كَانَ مَعَهُ، فَلَمَّا رَآهُ كَرِهَ أَكْلَهَا قَالَ " كُلْ، فَإِنِّي أُنَاجِي مَنْ لاَ تُنَاجِي ". وَقَالَ ابْنُ عُفَيْرٍ عَنِ ابْنِ وَهْبٍ بِقِدْرٍ فِيهِ خَضِرَاتٌ. وَلَمْ يَذْكُرِ اللَّيْثُ وَأَبُو صَفْوَانَ عَنْ يُونُسَ قِصَّةَ الْقِدْرِ، فَلاَ أَدْرِي هُوَ مِنْ قَوْلِ الزُّهْرِيِّ أَوْ فِي الْحَدِيثِ.
Жобир ибн Абдуллаҳ айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Ким саримсоқ ёки пиёз еса, биздан — ёки: бизнинг масжидимиздан — четлансин ва ўз уйида ўтирсин" деди. Унга бир бадр (Ибн Ваҳб: яъни бир лагун) келтирилди — унда кўкатлардан (сабзавотлардан) яшил нарсалар бор эди. У ундан бир ҳид топиб, ундан сўради — унга ундаги кўкатлар ҳақида хабар берилди. У: "Уни (фалон ашобимга) яқинлаштиринглар" деди. Уни — у билан бирга бўлган ашобларидан бирига — яқинлаштирдилар. У (ашоб) уни еишни ёқтирмаганини кўргач, (Набий): "Е, чунки мен сен нажволашмайдиган (суҳбатлашмайдиган) Зот билан нажволашаман (Жаброил билан)" деди.