حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي سُلَيْمَانَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ سُئِلْتُ عَنِ الْمُتَلاَعِنَيْنِ، فِي إِمَارَةِ مُصْعَبِ بْنِ الزُّبَيْرِ أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا فَمَا دَرَيْتُ مَا أَقُولُ فَقُمْتُ مِنْ مَكَانِي إِلَى مَنْزِلِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فَاسْتَأْذَنْتُ عَلَيْهِ فَقِيلَ لِي إِنَّهُ قَائِلٌ فَسَمِعَ كَلاَمِي فَقَالَ لِي ابْنَ جُبَيْرٍ ادْخُلْ مَا جَاءَ بِكَ إِلاَّ حَاجَةٌ قَالَ فَدَخَلْتُ فَإِذَا هُوَ مُفْتَرِشٌ بَرْدَعَةَ رَحْلٍ لَهُ فَقُلْتُ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمُتَلاَعِنَانِ أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ نَعَمْ إِنَّ أَوَّلَ مَنْ سَأَلَ عَنْ ذَلِكَ فُلاَنُ بْنُ فُلاَنٍ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ لَوْ أَنَّ أَحَدَنَا رَأَى امْرَأَتَهُ عَلَى فَاحِشَةٍ كَيْفَ يَصْنَعُ إِنْ تَكَلَّمَ تَكَلَّمَ بِأَمْرٍ عَظِيمٍ وَإِنْ سَكَتَ سَكَتَ عَلَى أَمْرٍ عَظِيمٍ قَالَ فَسَكَتَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يُجِبْهُ فَلَمَّا كَانَ بَعْدَ ذَلِكَ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنَّ الَّذِي سَأَلْتُكَ عَنْهُ قَدِ ابْتُلِيتُ بِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ هَذِهِ الآيَاتِ فِي سُورَةِ النُّورِ : (والَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَدَاءُ إِلاَّ أَنْفُسُهُمْ ) حَتَّى خَتَمَ الآيَاتِ قَالَ فَدَعَا الرَّجُلَ فَتَلاَهُنَّ عَلَيْهِ وَوَعَظَهُ وَذَكَّرَهُ وَأَخْبَرَهُ أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الآخِرَةِ فَقَالَ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا كَذَبْتُ عَلَيْهَا . ثُمَّ ثَنَّى بِالْمَرْأَةِ وَوَعَظَهَا وَذَكَّرَهَا وَأَخْبَرَهَا أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الآخِرَةِ فَقَالَتْ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا صَدَقَ . فَبَدَأَ بِالرَّجُلِ فَشَهِدَ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ وَالْخَامِسَةَ أَنَّ لَعْنَةَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كَانَ مِنَ الْكَاذِبِينَ ثُمَّ ثَنَّى بِالْمَرْأَةِ فَشَهِدَتْ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ وَالْخَامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنَ الصَّادِقِينَ ثُمَّ فَرَّقَ بَيْنَهُمَا . وَفِي الْبَابِ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ قَالَ وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, у деди: бизга Абда ибн Сулаймон Абдулмалик ибн Абу Сулаймондан, у Саид ибн Жубайрдан ривоят қилди. У деди: Мусъаб ибн аз-Зубайрнинг амирлиги даврида мендан лиъон қилган эр-хотин (ҳақида): улар ораси ажратиладими, деб сўралди. Мен нима дейишни билмадим, шунда ўрнимдан туриб, Абдуллаҳ ибн Умарнинг уйига бордим ва ундан (киришга) изн сўрадим. Менга: «У қайлула қилмоқда,» дейилди. Лекин у гапимни эшитиб қолди-да, менга: «Эй Ибн Жубайр, кир! Сени фақат бир ҳожат келтирган,» деди. У деди: мен кирдим ва у ўз уловининг эгар-наматини тўшаб ўтирган эди. Мен: «Эй Абу Абдурраҳмон, лиъон қилган эр-хотин ораси ажратиладими?» дедим. У: «Субҳоналлаҳ, ҳа! Бу ҳақда биринчи сўраган киши фалон ибн фалон эди. У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурига келиб: «Эй Аллаҳнинг Расули, агар биздан бири хотинини бузуқлик устида кўриб қолса, қандай қилади, деб ўйлайсиз? Агар гапирса, улкан ишни гапиради; агар жим турса, улкан иш устида жим турибди,» деди. У деди: шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жим туриб, унга жавоб бермадилар. Шундан кейин у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурига келиб: «Мен сиздан сўраган нарсага мубтало бўлдим,» деди. Шунда Аллаҳ Нур сурасидаги ушбу оятларни: «Ўз хотинларини (зинода) айбловчи, бироқ ўзларидан бошқа гувоҳлари бўлмаган кишилар...» — оятлар охирига етгунча нозил қилди. У деди: шунда (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўша кишини чақириб, уларни унга ўқиб бердилар, уни ваъз қилиб, эслатдилар ва дунё азоби охират азобидан енгилроқ эканини хабар бердилар. У: «Йўқ, сизни ҳақ билан юборган Зотга қасамки, мен у (хотиним) ҳақида ёлғон гапирмадим,» деди. Сўнгра хотини билан (гаплашдилар): уни ваъз қилиб, эслатдилар ва дунё азоби охират азобидан енгилроқ эканини хабар бердилар. У: «Йўқ, сизни ҳақ билан юборган Зотга қасамки, у рост гапирмади,» деди. Сўнг (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам) эркакдан бошладилар: у ўзининг ростгўйлардан эканига тўрт марта Аллаҳ номи билан гувоҳлик берди, бешинчисида эса агар ёлғончилардан бўлса, Аллаҳнинг лаънати ўзига (тушишини айтди). Сўнгра хотини билан давом этдилар: у (эрининг) ёлғончилардан эканига тўрт марта Аллаҳ номи билан гувоҳлик берди, бешинчисида эса агар (эри) ростгўйлардан бўлса, Аллаҳнинг ғазаби ўзига (тушишини айтди). Сўнгра (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларнинг орасини ажратдилар.» Бу бобда Саҳл ибн Саъддан ҳам (ривоят бор). У (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.