حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي ح، وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ أَبِي سُلَيْمَانَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ، جُبَيْرٍ قَالَ سُئِلْتُ عَنِ الْمُتَلاَعِنَيْنِ، فِي إِمْرَةِ مُصْعَبٍ أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا قَالَ فَمَا دَرَيْتُ مَا أَقُولُ فَمَضَيْتُ إِلَى مَنْزِلِ ابْنِ عُمَرَ بِمَكَّةَ فَقُلْتُ لِلْغُلاَمِ اسْتَأْذِنْ لِي . قَالَ إِنَّهُ قَائِلٌ فَسَمِعَ صَوْتِي . قَالَ ابْنُ جُبَيْرٍ قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ ادْخُلْ فَوَاللَّهِ مَا جَاءَ بِكَ هَذِهِ السَّاعَةَ إِلاَّ حَاجَةٌ فَدَخَلْتُ فَإِذَا هُوَ مُفْتَرِشٌ بَرْذَعَةً مُتَوَسِّدٌ وِسَادَةً حَشْوُهَا لِيفٌ قُلْتُ أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمُتَلاَعِنَانِ أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ نَعَمْ إِنَّ أَوَّلَ مَنْ سَأَلَ عَنْ ذَلِكَ فُلاَنُ بْنُ فُلاَنٍ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ أَنْ لَوْ وَجَدَ أَحَدُنَا امْرَأَتَهُ عَلَى فَاحِشَةٍ كَيْفَ يَصْنَعُ إِنْ تَكَلَّمَ تَكَلَّمَ بِأَمْرٍ عَظِيمٍ . وَإِنْ سَكَتَ سَكَتَ عَلَى مِثْلِ ذَلِكَ قَالَ فَسَكَتَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يُجِبْهُ فَلَمَّا كَانَ بَعْدَ ذَلِكَ أَتَاهُ فَقَالَ إِنَّ الَّذِي سَأَلْتُكَ عَنْهُ قَدِ ابْتُلِيتُ بِهِ . فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ هَؤُلاَءِ الآيَاتِ فِي سُورَةِ النُّورِ { وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ} فَتَلاَهُنَّ عَلَيْهِ وَوَعَظَهُ وَذَكَّرَهُ وَأَخْبَرَهُ أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الآخِرَةِ قَالَ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا كَذَبْتُ عَلَيْهَا . ثُمَّ دَعَاهَا فَوَعَظَهَا وَذَكَّرَهَا وَأَخْبَرَهَا أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الآخِرَةِ . قَالَتْ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنَّهُ لَكَاذِبٌ فَبَدَأَ بِالرَّجُلِ فَشَهِدَ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ وَالْخَامِسَةُ أَنَّ لَعْنَةَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كَانَ مِنَ الْكَاذِبِينَ ثُمَّ ثَنَّى بِالْمَرْأَةِ فَشَهِدَتْ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ وَالْخَامِسَةُ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنَ الصَّادِقِينَ ثُمَّ فَرَّقَ بَيْنَهُمَا.
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди; (ҳ) ва бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба — лафз уники — ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилди, бизга Абдулмалик ибн Абу Сулаймон Саид ибн Жубайрдан ривоят қилди, у деди: Мусъабнинг амирлиги (даврида) мендан лаънатлашган (лиъон қилган) эр-хотин ҳақида — улар ажратиладими (деб) — сўралди. Мен нима дейишимни билмадим. Шунда Маккада Ибн Умарнинг манзилига бориб, хизматкорга: «Мен учун изн сўра» дедим. У: «У қайлула (туш) уйқусида» деди. (Ибн Умар) овозимни эшитди. Ибн Жубайр деди: Мен: «Ҳа» дедим. У: «Кир; Аллаҳга қасамки, сени бу пайтда ҳожатдан бошқа нарса келтирмади» деди. Мен кирдим, у (эски) палосни тўшаб, ичи хурмо толас билан тўлдирилган ёстиққа бош қўйиб ётган эди. Мен: «Эй Абу Абдурраҳмон, лаънатлашган эр-хотин ажратиладими?» дедим. У: «Субҳаналлаҳ! Ҳа. Бу ҳақда биринчи бўлиб сўраган киши фалон ибн фалон эди. У: ‹Ё Расулуллаҳ, айт-чи, агар биримиз хотинини фоҳиша (зино) устида топса, қандай қилсин? Агар гапирса, буюк бир иш (шармандалик)ни гапирган бўлади; агар жим турса, шунака (оғир) нарсага жим турган бўлади› деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жим турди, унга жавоб бермади. Шундан кейин у (яна) келиб: ‹Мен сендан сўраган нарсага мен (ўзим) мубтало бўлдим (дуч келдим)› деди. Шунда Аллаҳ азза ва жалла ан-Нур сурасида шу оятларни — ‹Хотинларига (зино) туҳмат қилувчилар...› (оятини) — нозил қилди. У (Расул) уни ўқиб берди, унга ваъз қилди, эслатди ва дунё азоби охират азобидан енгилроқлигини унга билдирди. У: ‹Йўқ, сени ҳақ билан юборган Зотга қасамки, мен унга ёлғон туҳмат қилмадим› деди. Сўнг у (Расул) хотинни чақирди, унга ваъз қилди, эслатди ва дунё азоби охират азобидан енгилроқлигини унга билдирди. У: ‹Йўқ, сени ҳақ билан юборган Зотга қасамки, у (эрим) албатта ёлғончидир› деди. Шунда (Расул) эрдан бошлади: у тўрт марта Аллаҳ номи билан, ўзининг ростгўйлардан эканига гувоҳлик берди, бешинчисида — агар ёлғончилардан бўлса — Аллаҳнинг лаънати унинг устига (бўлишини айтди). Сўнг хотинга ўтди: у тўрт марта Аллаҳ номи билан, унинг (эрининг) ёлғончилардан эканига гувоҳлик берди, бешинчисида — агар (эри) ростгўйлардан бўлса — Аллаҳнинг ғазаби унинг устига (бўлишини айтди). Сўнг уларни бир-биридан ажратди» деди.