أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالاَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ أَبِي سُلَيْمَانَ، قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ، يَقُولُ سُئِلْتُ عَنِ الْمُتَلاَعِنَيْنِ، فِي إِمَارَةِ ابْنِ الزُّبَيْرِ أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا فَمَا دَرَيْتُ مَا أَقُولُ فَقُمْتُ مِنْ مَقَامِي إِلَى مَنْزِلِ ابْنِ عُمَرَ فَقُلْتُ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمُتَلاَعِنَيْنِ أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا قَالَ نَعَمْ . سُبْحَانَ اللَّهِ إِنَّ أَوَّلَ مَنْ سَأَلَ عَنْ ذَلِكَ فُلاَنُ بْنُ فُلاَنٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ - وَلَمْ يَقُلْ عَمْرٌو أَرَأَيْتَ - الرَّجُلَ مِنَّا يَرَى عَلَى امْرَأَتِهِ فَاحِشَةً إِنْ تَكَلَّمَ فَأَمْرٌ عَظِيمٌ - وَقَالَ عَمْرٌو أَتَى أَمْرًا عَظِيمًا - وَإِنْ سَكَتَ سَكَتَ عَلَى مِثْلِ ذَلِكَ . فَلَمْ يُجِبْهُ فَلَمَّا كَانَ بَعْدَ ذَلِكَ أَتَاهُ فَقَالَ إِنَّ الأَمْرَ الَّذِي سَأَلْتُكَ ابْتُلِيتُ بِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ هَؤُلاَءِ الآيَاتِ فِي سُورَةِ النُّورِ { وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ } حَتَّى بَلَغَ { وَالْخَامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنَ الصَّادِقِينَ } فَبَدَأَ بِالرَّجُلِ فَوَعَظَهُ وَذَكَّرَهُ وَأَخْبَرَهُ أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الآخِرَةِ فَقَالَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا كَذَبْتُ . ثُمَّ ثَنَّى بِالْمَرْأَةِ فَوَعَظَهَا وَذَكَّرَهَا فَقَالَتْ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنَّهُ لَكَاذِبٌ فَبَدَأَ بِالرَّجُلِ فَشَهِدَ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ وَالْخَامِسَةُ أَنَّ لَعْنَةَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كَانَ مِنَ الْكَاذِبِينَ ثُمَّ ثَنَّى بِالْمَرْأَةِ فَشَهِدَتْ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ وَالْخَامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنَ الصَّادِقِينَ فَفَرَّقَ بَيْنَهُمَا .
Бизга Амр ибн Али ва Муҳаммад ибн ал-Мусанно хабар беришди, улар дедилар: бизга Яҳё ибн Саид ривоят қилди, у деди: бизга Абдулмалик ибн Абу Сулаймон ривоят қилди, у деди: мен Саид ибн Жубайрнинг шундай деганини эшитдим: Ибн Зубайрнинг амирлиги даврида мендан лиан қилувчи икки киши ҳақида: улар бир-биридан ажратиладими, деб сўрашди. Мен нима дейишни билмадим. Шунда ўрнимдан туриб Ибн Умарнинг уйига бордим ва: «Эй Абу Абдурраҳмон, лиан қилувчи икки киши бир-биридан ажратиладими?» дедим. У: «Ҳа. Субҳаналлаҳ! Бу ҳақида биринчи бўлиб сўраган киши фалон ибн фалон эди. У: Ей Расулуллаҳ, биздан бирорта киши хотинининг зино қилаётганини кўрса, агар гапирса, бу улуғ иш бўлади — Амр эса: улуғ ишга йўлиқади, деди — агар жим турса, шундай нарса устида жим турган бўлади, деди. (Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга жавоб бермадилар. Бир муддатдан кейин у яна келиб: Мен сиздан сўраган иш билан синалдим, деди. Шунда Аллаҳ азза ва жалла Нур сурасидаги мана шу оятларни нозил қилди: «Хотинларини (зинода) айблаганлар...» — то: «Бешинчиси: агар (эри) ростгўйлардан бўлса, Аллаҳнинг ғазаби унинг (хотиннинг) устига бўлиши (ҳақида қасам ичмоқ)» (Нур сураси, 6-9) — гача. (Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам) аввал эркакдан бошладилар, унга насиҳат қилдилар, эслатдилар ва дунё азоби охират азобидан енгилроқ эканини билдирдилар. У: Сизни ҳақ билан юборган Зот ҳаққи, мен ёлғон гапирмадим, деди. Сўнг аёлга ўтдилар, унга насиҳат қилдилар ва эслатдилар. У: Сизни ҳақ билан юборган Зот ҳаққи, у албатта ёлғончидир, деди. Сўнг эркакдан бошладилар, у: Албатта мен ростгўйларданман, деб Аллаҳ ила тўрт марта гувоҳлик берди, бешинчиси эса: Агар ёлғончилардан бўлсам, Аллаҳнинг лаънати устимга бўлсин, (деди). Сўнг аёлга ўтдилар, у: Албатта у ёлғончилардандир, деб Аллаҳ ила тўрт марта гувоҳлик берди, бешинчиси эса: Агар (эри) ростгўйлардан бўлса, Аллаҳнинг ғазаби устимга бўлсин, (деди). Шунда (Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларни бир-биридан ажратдилар.»