حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ الأَخْنَسِ، أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ كَانَ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ مَرْثَدُ بْنُ أَبِي مَرْثَدٍ وَكَانَ رَجُلاً يَحْمِلُ الأَسْرَى مِنْ مَكَّةَ حَتَّى يَأْتِيَ بِهِمُ الْمَدِينَةَ قَالَ وَكَانَتِ امْرَأَةٌ بَغِيٌّ بِمَكَّةَ يُقَالُ لَهَا عَنَاقُ وَكَانَتْ صَدِيقَةً لَهُ وَإِنَّهُ كَانَ وَعَدَ رَجُلاً مِنْ أُسَارَى مَكَّةَ يَحْمِلُهُ قَالَ فَجِئْتُ حَتَّى انْتَهَيْتُ إِلَى ظِلِّ حَائِطٍ مِنْ حَوَائِطِ مَكَّةَ فِي لَيْلَةٍ مُقْمِرَةٍ . قَالَ فَجَاءَتْ عَنَاقُ فَأَبْصَرَتْ سَوَادَ ظِلِّي بِجَنْبِ الْحَائِطِ فَلَمَّا انْتَهَتْ إِلَىَّ عَرَفَتْهُ فَقَالَتْ مَرْثَدُ فَقُلْتُ مَرْثَدُ . فَقَالَتْ مَرْحَبًا وَأَهْلاً هَلُمَّ فَبِتْ عِنْدَنَا اللَّيْلَةَ . قَالَ قُلْتُ يَا عَنَاقُ حَرَّمَ اللَّهُ الزِّنَا . قَالَتْ يَا أَهْلَ الْخِيَامِ هَذَا الرَّجُلُ يَحْمِلُ أَسْرَاكُمْ . قَالَ فَتَبِعَنِي ثَمَانِيَةٌ وَسَلَكْتُ الْخَنْدَمَةَ فَانْتَهَيْتُ إِلَى كَهْفٍ أَوْ غَارٍ فَدَخَلْتُ فَجَاءُوا حَتَّى قَامُوا عَلَى رَأْسِي فَبَالُوا فَطَلَّ بَوْلُهُمْ عَلَى رَأْسِي وَأَعْمَاهُمُ اللَّهُ عَنِّي . قَالَ ثُمَّ رَجَعُوا وَرَجَعْتُ إِلَى صَاحِبِي فَحَمَلْتُهُ وَكَانَ رَجُلاً ثَقِيلاً حَتَّى انْتَهَيْتُ إِلَى الإِذْخِرِ فَفَكَكْتُ عَنْهُ كَبْلَهُ فَجَعَلْتُ أَحْمِلُهُ وَيُعِينُنِي حَتَّى قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْكِحُ عَنَاقًا مَرَّتَيْنِ فَأَمْسَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَمْ يَرُدَّ عَلَىَّ شَيْئًا حَتَّى نَزَلَتِ : (الزَّانِي لاَ يَنْكِحُ إِلاَّ زَانِيَةً أَوْ مُشْرِكَةً وَالزَّانِيَةُ لاَ يَنْكِحُهَا إِلاَّ زَانٍ أَوْ مُشْرِكٌ وَحُرِّمَ ذَلِكَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ ) فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا مَرْثَدُ الزَّانِي لاَ يَنْكِحُ إِلاَّ زَانِيَةً أَوْ مُشْرِكَةً وَالزَّانِيَةُ لاَ يَنْكِحُهَا إِلاَّ زَانٍ أَوْ مُشْرِكٌ فَلاَ تَنْكِحْهَا " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ .
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, у деди: бизга Равҳ ибн Убода Убайдуллаҳ ибн ал-Ахнасдан ривоят қилди: менга Амр ибн Шуайб отасидан, у бобосидан хабар берди. У деди: бир киши бор эди, унга Марсад ибн Абу Марсад дейиларди. У Маккадан асирларни Мадинага олиб келувчи киши эди. У деди: Маккада Аноқ дейдиган бир бузуқ аёл бор эди, у (Марсаднинг) дўсти эди. (Марсад) Макка асирларидан бир кишини олиб чиқишга ваъда берган эди. У деди: мен келиб, ойдин кечада Макка деворларидан бирининг соясига етиб бордим. У деди: Аноқ келиб, девор ёнида соямнинг қорасини кўриб қолди ва менга етиб келганида таниди-да: «Марсад?» деди. Мен: «Марсад,» дедим. У: «Марҳабо, хуш келибсан, кел, бу кеча бизникида қол,» деди. У деди: мен: «Эй Аноқ, Аллаҳ зинони ҳаром қилди,» дедим. У: «Эй чодир аҳли, мана шу киши сизнинг асирларингизни олиб кетмоқда!» деди. У деди: шунда мени саккиз киши қувиб келди. Мен Хандама (томон) йўл олдим ва бир ғор ёки камарга етиб бориб, ичига кирдим. Улар келиб, бошим устида турдилар-да, сийдилар ва сийиклари бошимга тўкилди, аммо Аллаҳ уларни мендан кўр қилди. У деди: сўнгра улар қайтиб кетишди ва мен шеригимнинг олдига қайтдим. Уни кўтардим — у оғир киши эди — Изхирга етиб боргунча (кўтардим). У ерда кишанини ечдим. Мен уни кўтариб, у эса менга ёрдамлашиб, Мадинага етиб келдим. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурига келиб: «Эй Аллаҳнинг Расули, Аноққа уйланайми?» дедим. Буни икки марта (айтдим). Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жим турдилар ва: «Зинокор киши фақат зинокор ёки мушрик аёлга уйланади; зинокор аёлга ҳам фақат зинокор ёки мушрик киши уйланади ва бу мўминларга ҳаром қилинди,» (ояти) нозил бўлгунча менга ҳеч нарса жавоб бермадилар. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Марсад, зинокор киши фақат зинокор ёки мушрик аёлга уйланади; зинокор аёлга ҳам фақат зинокор ёки мушрик киши уйланади, бас, унга уйланма,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат шу йўл билангина биламиз.