أَخْبَرَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُحَمَّدٍ التَّيْمِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، - هُوَ ابْنُ سَعِيدٍ - عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ الأَخْنَسِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، أَنَّ مَرْثَدَ بْنَ أَبِي مَرْثَدٍ الْغَنَوِيَّ، - وَكَانَ رَجُلاً شَدِيدًا - وَكَانَ يَحْمِلُ الأُسَارَى مِنْ مَكَّةَ إِلَى الْمَدِينَةِ . قَالَ فَدَعَوْتُ رَجُلاً لأَحْمِلَهُ وَكَانَ بِمَكَّةَ بَغِيٌّ يُقَالُ لَهَا عَنَاقُ وَكَانَتْ صَدِيقَتَهُ خَرَجَتْ فَرَأَتْ سَوَادِي فِي ظِلِّ الْحَائِطِ فَقَالَتْ مَنْ هَذَا مَرْثَدٌ مَرْحَبًا وَأَهْلاً يَا مَرْثَدُ انْطَلِقِ اللَّيْلَةَ فَبِتْ عِنْدَنَا فِي الرَّحْلِ . قُلْتُ يَا عَنَاقُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَرَّمَ الزِّنَا . قَالَتْ يَا أَهْلَ الْخِيَامِ هَذَا الدُّلْدُلُ هَذَا الَّذِي يَحْمِلُ أُسَرَاءَكُمْ مِنْ مَكَّةَ إِلَى الْمَدِينَةِ . فَسَلَكْتُ الْخَنْدَمَةَ فَطَلَبَنِي ثَمَانِيَةٌ فَجَاءُوا حَتَّى قَامُوا عَلَى رَأْسِي فَبَالُوا فَطَارَ بَوْلُهُمْ عَلَىَّ وَأَعْمَاهُمُ اللَّهُ عَنِّي فَجِئْتُ إِلَى صَاحِبِي فَحَمَلْتُهُ فَلَمَّا انْتَهَيْتُ بِهِ إِلَى الأَرَاكِ فَكَكْتُ عَنْهُ كَبْلَهُ فَجِئْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْكِحُ عَنَاقَ فَسَكَتَ عَنِّي فَنَزَلَتِ { الزَّانِيَةُ لاَ يَنْكِحُهَا إِلاَّ زَانٍ أَوْ مُشْرِكٌ } فَدَعَانِي فَقَرَأَهَا عَلَىَّ وَقَالَ " لاَ تَنْكِحْهَا " .
Бизга Иброҳим ибн Муҳаммад ат-Таймий хабар берди, у деди: бизга Яҳё — у ибн Саид — Убайдуллаҳ ибн ал-Ахнасдан, у Амр ибн Шуъайбдан, у отасидан, у бобосидан (ривоят қилдики): Марсад ибн Абу Марсад ал-Ғанавий — у кучли киши эди — Маккадан Мадинага асирларни олиб чиқиб келар эди. У деди: Мен бир кишини (асирни) олиб келиш учун ваъдалашдим. Маккада Аноқ деб аталувчи бир фоҳиша бор эди, у (Марсаднинг) жонажон дўсти эди. У чиқиб, девор соясидаги қорамни кўрди-да: «Бу ким? Марсадми? Марҳабо, хуш келибсан, эй Марсад! Бу кеча бизнинг олдимизга (уйимизга) кел, қол,» деди. Мен: «Эй Аноқ, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) зинони ҳаром қилдилар,» дедим. У: «Эй чодир аҳли, мана шу кирпи сизнинг асирларингизни Маккадан Мадинага олиб чиқиб кетаётган кишидир!» деди. Мен ал-Хандама (тоғи) томон йўл олдим, саккиз киши мени қидириб келди, улар келиб бошим устида туришди ва сийишди, уларнинг сийдиги менга сачрагундай бўлди, лекин Аллаҳ уларни мендан кўр қилди (кўрмадилар). Сўнг мен шеригимнинг (асирнинг) олдига келиб, уни олиб чиқиб кетдим, ал-Арокга етказганимда унинг кишанини ечдим. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келиб: «Эй Расулуллаҳ, Аноққа уйланайми?» дедим. (Расулуллаҳ) мендан жим қолдилар (жавоб бермадилар). Сўнг: «Зинокор аёлга зинокор ёки мушрикдан бошқа киши уйланмайди,» (ояти) нозил бўлди. Шунда (Расулуллаҳ) мени чақириб, уни менга ўқиб бердилар ва: «Унга уйланма,» дедилар.