حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ حَسَّانَ، حَدَّثَنِي عِكْرِمَةُ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ هِلاَلَ بْنَ أُمَيَّةَ، قَذَفَ امْرَأَتَهُ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِشَرِيكِ بْنِ السَّحْمَاءِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الْبِيِّنَةَ وَإِلاَّ حَدٌّ فِي ظَهْرِكَ " . قَالَ فَقَالَ هِلاَلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذَا رَأَى أَحَدُنَا رَجُلاً عَلَى امْرَأَتِهِ أَيَلْتَمِسُ الْبَيِّنَةَ فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الْبَيِّنَةَ وَإِلاَّ حَدٌّ فِي ظَهْرِكَ " . قَالَ فَقَالَ هِلاَلٌ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنِّي لَصَادِقٌ وَلَيَنْزِلَنَّ فِي أَمْرِي مَا يُبَرِّئُ ظَهْرِي مِنَ الْحَدِّ فَنَزَلَ : (والَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَدَاءُ إِلاَّ أَنْفُسُهُمْ ) فَقَرَأَ حَتَّى بَلَغَ : ( والْخَامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنَ الصَّادِقِينَ ) قَالَ فَانْصَرَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَرْسَلَ إِلَيْهِمَا فَجَاءَا فَقَامَ هِلاَلُ بْنُ أُمَيَّةَ فَشَهِدَ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ أَنَّ أَحَدَكُمَا كَاذِبٌ فَهَلْ مِنْكُمَا تَائِبٌ " . ثُمَّ قَامَتْ فَشَهِدَتْ فَلَمَّا كَانَتْ عِنْدَ الْخَامِسَةِ : ( أنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنَ الصَّادِقِينَ ) قَالُوا لَهَا إِنَّهَا مُوجِبَةٌ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَتَلَكَّأَتْ وَنَكَسَتْ حَتَّى ظَنَنَّا أَنْ سَتَرْجِعُ فَقَالَتْ لاَ أَفْضَحُ قَوْمِي سَائِرَ الْيَوْمِ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَبْصِرُوهَا فَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَكْحَلَ الْعَيْنَيْنِ سَابِغَ الأَلْيَتَيْنِ خَدَلَّجَ السَّاقَيْنِ فَهُوَ لِشَرِيكِ بْنِ السَّحْمَاءِ " . فَجَاءَتْ بِهِ كَذَلِكَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَوْلاَ مَا مَضَى مِنْ كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ لَكَانَ لَنَا وَلَهَا شَأْنٌ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ مِنْ حَدِيثِ هِشَامِ بْنِ حَسَّانَ وَهَكَذَا رَوَى عَبَّادُ بْنُ مَنْصُورٍ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . وَرَوَاهُ أَيُّوبُ عَنْ عِكْرِمَةَ مُرْسَلاً وَلَمْ يَذْكُرْ فِيهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Абу Адий ривоят қилди, у деди: бизга Ҳишом ибн Ҳассон ривоят қилди, у деди: менга Икрима Ибн Аббосдан ривоят қилдики, Ҳилол ибн Умайя Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурида хотинини Шарик ибн ас-Саҳмо билан (зинода) айблаб туҳмат қилди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «(Далил-)гувоҳ (келтир), акс ҳолда орқангда ҳад (жазо) бордир,» дедилар. У деди: Ҳилол: «Эй Аллаҳнинг Расули, агар биздан бири хотинини бир эркак билан (кўриб қолса), гувоҳ излаб юрадими?» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эса: «(Далил-)гувоҳ (келтир), акс ҳолда орқангда ҳад бордир,» деявердилар. У деди: Ҳилол: «Сизни ҳақ билан юборган Зотга қасамки, мен ростгўйман ва албатта менинг ишим ҳақида орқамни ҳаддан халос қиладиган (ваҳий) нозил бўлади,» деди. Шунда: «Ўз хотинларини (зинода) айблаб, ўзларидан бошқа гувоҳлари бўлмаган кишилар...» (ояти) нозил бўлди. У: «...ва бешинчиси: агар (эри) ростгўйлардан бўлса, Аллаҳнинг ғазаби ўзига (тушиши),» (оятига) етгунча ўқиди. У деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (жойига) қайтдилар ва уларнинг икковига (одам) юбордилар, улар келдилар. Ҳилол ибн Умайя туриб, гувоҳлик берди ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта Аллаҳ билинг сизлардан бири ёлғончи эканини билади. Бас, сизлардан тавба қилувчи борми?» деярдилар. Сўнгра (хотини) туриб, гувоҳлик берди. Бешинчиси: «...агар (эри) ростгўйлардан бўлса, Аллаҳнинг ғазаби ўзига (тушиши),» (деган жой)га келганда, унга: «Албатта бу (қасам азобни) вожиб қилувчидир,» дейишди. Ибн Аббос деди: шунда у иккиланиб, бошини эгди, ҳатто биз унинг (сўзидан) қайтади деб ўйладик. Лекин у: «Мен қавмимни умрбод шарманда қилмайман,» деди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Уни кузатинглар. Агар у (бола)ни кўзлари сурма тортилгандек, думбалари тўла, болдирлари йўғон (қилиб) туғса, бас, у Шарик ибн ас-Саҳмоникидир,» дедилар. Сўнг у (бола)ни худди шундай (сифатларда) туғди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Агар Аллаҳ (азиз ва жалла)нинг Китобида (лиъон ҳукми) ўтмаган бўлганида, биз билан унинг орасида бошқа иш бўларди,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис Ҳишом ибн Ҳассоннинг ривоятидан, шу йўл билан ҳасан ғарибдир. Бу ҳадисни Аббод ибн Мансур ҳам худди шундай Икримадан, у Ибн Аббосдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилган. Айюб эса уни Икримадан мурсал (тарзда) ривоят қилиб, унда Ибн Аббосдан (дегани)ни зикр қилмаган.