حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ جَامِعِ بْنِ شَدَّادٍ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ مُحْرِزٍ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، قَالَ إِنِّي عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذْ جَاءَهُ قَوْمٌ مِنْ بَنِي تَمِيمٍ فَقَالَ " اقْبَلُوا الْبُشْرَى يَا بَنِي تَمِيمٍ ". قَالُوا بَشَّرْتَنَا فَأَعْطِنَا. فَدَخَلَ نَاسٌ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ فَقَالَ " اقْبَلُوا الْبُشْرَى يَا أَهْلَ الْيَمَنِ إِذْ لَمْ يَقْبَلْهَا بَنُو تَمِيمٍ ". قَالُوا قَبِلْنَا. جِئْنَاكَ لِنَتَفَقَّهَ فِي الدِّينِ وَلِنَسْأَلَكَ عَنْ أَوَّلِ هَذَا الأَمْرِ مَا كَانَ. قَالَ " كَانَ اللَّهُ وَلَمْ يَكُنْ شَىْءٌ قَبْلَهُ، وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَاءِ، ثُمَّ خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضَ، وَكَتَبَ فِي الذِّكْرِ كُلَّ شَىْءٍ ". ثُمَّ أَتَانِي رَجُلٌ فَقَالَ يَا عِمْرَانُ أَدْرِكْ نَاقَتَكَ فَقَدْ ذَهَبَتْ فَانْطَلَقْتُ أَطْلُبُهَا، فَإِذَا السَّرَابُ يَنْقَطِعُ دُونَهَا، وَايْمُ اللَّهِ لَوَدِدْتُ أَنَّهَا قَدْ ذَهَبَتْ وَلَمْ أَقُمْ.
Имрон ибн Ҳусайн айтди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурида эдим, бирдан унга Бану Тамимдан бир қавм келди. У: "Хушхабарни қабул қилинглар, эй Бану Тамим" деди. Улар: "Бизга хушхабар бердинг — энди бизга (мол) бер" дедилар. (Кейин) Яман аҳлидан бир неча киши кирди. У: "Хушхабарни қабул қилинглар, эй Яман аҳли — чунки Бану Тамим уни қабул қилмади" деди. Улар: "Қабул қилдик. Биз сенга — дийнда фиқҳли (чуқур тушунувчи) бўлиш ва бу ишнинг аввали — қандай бўлганини сўраш учун келдик" дедилар. У: "Аллаҳ бор эди, Ундан олдин ҳеч нарса йўқ эди; Унинг Арши сув узра эди; кейин осмонлар ва ерни яратди ва зикр (Лавҳ)да ҳар бир нарсани ёзди" деди. Кейин менга бир киши келиб: "Эй Имрон, туянгни топиб ол, у кетди" деди. Мен уни қидиргани бордим, бирдан сароб ундан нарида узилар эди (туяни кўрсатмас эди). Валлаҳи, кошки у (туя) кетган-у, мен ўрнимдан турмаган бўлсам (деб ўйладим).