790-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Азон китоби
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي يَعْفُورٍ، قَالَ سَمِعْتُ مُصْعَبَ بْنَ سَعْدٍ، يَقُولُ صَلَّيْتُ إِلَى جَنْبِ أَبِي فَطَبَّقْتُ بَيْنَ كَفَّىَّ ثُمَّ وَضَعْتُهُمَا بَيْنَ فَخِذَىَّ، فَنَهَانِي أَبِي وَقَالَ كُنَّا نَفْعَلُهُ فَنُهِينَا عَنْهُ، وَأُمِرْنَا أَنْ نَضَعَ أَيْدِيَنَا عَلَى الرُّكَبِ.
Абул-Валид бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Абу Яъфурдан: Мен Мусъаб ибн Саъдни шундай деганини эшитдим: Мен отамнинг ёнида намоз ўқидим, икки кафтимни (бармоқларимни) жамлаб, сўнг уларни икки соним орасига қўйдим. Отам мени қайтариб: ‹Биз буни қилар эдик, сўнг бизни ундан қайтарди (ман қилди) ва қўлларимизни тиззаларга қўйишга буюрди›, деди.