1197-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Масжидлар китоби
حَدَّثَنِي الْحَكَمُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ، عَنِ الزُّبَيْرِ بْنِ عَدِيٍّ، عَنِ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، قَالَ صَلَّيْتُ إِلَى جَنْبِ أَبِي فَلَمَّا رَكَعْتُ شَبَّكْتُ أَصَابِعِي وَجَعَلْتُهُمَا بَيْنَ رُكْبَتَىَّ فَضَرَبَ يَدَىَّ فَلَمَّا صَلَّى قَالَ قَدْ كُنَّا نَفْعَلُ هَذَا ثُمَّ أُمِرْنَا أَنْ نَرْفَعَ إِلَى الرُّكَبِ .
Мусъаб ибн Саъд ибн Абу Ваққос айтди: Мен отамнинг ёнида намоз ўқидим; руку қилганимда бармоқларимни бир-бирига тўқиб (шоббак қилиб), уларни икки тиззам орасига қўйдим; у қўлларимни урди. У намозни ўқиб бўлганида: "Биз буни қилар эдик, кейин бизга тиззаларга кўтаришга буюрилди" деди.