حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ فَضَالَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ لأُقَرِّبَنَّ صَلاَةَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. فَكَانَ أَبُو هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقْنُتُ فِي الرَّكْعَةِ الآخِرَةِ مِنْ صَلاَةِ الظُّهْرِ وَصَلاَةِ الْعِشَاءِ، وَصَلاَةِ الصُّبْحِ، بَعْدَ مَا يَقُولُ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ. فَيَدْعُو لِلْمُؤْمِنِينَ وَيَلْعَنُ الْكُفَّارَ.
Муоз ибн Фазола бизга айтди: Ҳишом бизга айтди, Яҳёдан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан: У деди: ‹Мен сизларга Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намозини (қанчалик) яқин (қилиб кўрсатаман)›. Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу пешин, хуфтон ва субҳ намозининг охирги ракатида — ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деганидан кейин — қунут қилар, мўминларга дуо қилиб, кофирларга лаънат айтар эди.