حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، قَالَ أَخَذَ عُمَرُ جُبَّةً مِنْ إِسْتَبْرَقٍ تُبَاعُ فِي السُّوقِ، فَأَخَذَهَا فَأَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ابْتَعْ هَذِهِ تَجَمَّلْ بِهَا لِلْعِيدِ وَالْوُفُودِ. فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا هَذِهِ لِبَاسُ مَنْ لاَ خَلاَقَ لَهُ ". فَلَبِثَ عُمَرُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَلْبَثَ، ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِجُبَّةِ دِيبَاجٍ، فَأَقْبَلَ بِهَا عُمَرُ، فَأَتَى بِهَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ قُلْتَ " إِنَّمَا هَذِهِ لِبَاسُ مَنْ لاَ خَلاَقَ لَهُ ". وَأَرْسَلْتَ إِلَىَّ بِهَذِهِ الْجُبَّةِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تَبِيعُهَا أَوْ تُصِيبُ بِهَا حَاجَتَكَ ".
Абул-Ямон бизга айтди: Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан: Салим ибн Абдуллаҳ менга хабар берди, Абдуллаҳ ибн Умар деди: Умар бозорда сотилаётган истабрақ (қалин ипак)дан (қилинган) бир жубба (чопон)ни олди, уни олиб Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди ва: ‹Ё Расулуллаҳ, буни сотиб олинг, ҳайит ва вакиллар учун у билан зийнатланасиз› деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Бу фақат (охиратда) насибаси йўқ кишининг либоси», дедилар. Умар Аллаҳ хоҳлаганча (вақт) турди, сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга бир дибо (ипак) жубба юбордилар. Умар уни олиб келди, уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга келтириб: ‹Ё Расулуллаҳ, сиз: ‹Бу фақат насибаси йўқ кишининг либоси› деган эдингиз, ва менга бу жуббани юбордингиз?› деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Уни сотасан ёки у билан ҳожатингни қондирасан», дедилар.