وَحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، وَحَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، - وَاللَّفْظُ لِحَرْمَلَةَ - قَالاَ أَخْبَرَنَا ابْنُ، وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، قَالَ وَجَدَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ حُلَّةً مِنْ إِسْتَبْرَقٍ تُبَاعُ بِالسُّوقِ فَأَخَذَهَا فَأَتَى بِهَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ابْتَعْ هَذِهِ فَتَجَمَّلْ بِهَا لِلْعِيدِ وَلِلْوَفْدِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا هَذِهِ لِبَاسُ مَنْ لاَ خَلاَقَ لَهُ " . قَالَ فَلَبِثَ عُمَرُ مَا شَاءَ اللَّهُ . ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِجُبَّةِ دِيبَاجٍ فَأَقْبَلَ بِهَا عُمَرُ حَتَّى أَتَى بِهَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قُلْتَ " إِنَّمَا هَذِهِ لِبَاسُ مَنْ لاَ خَلاَقَ لَهُ " . أَوْ " إِنَّمَا يَلْبَسُ هَذِهِ مَنْ لاَ خَلاَقَ لَهُ " . ثُمَّ أَرْسَلْتَ إِلَىَّ بِهَذِهِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تَبِيعُهَا وَتُصِيبُ بِهَا حَاجَتَكَ " .
Менга Абут Тоҳир ва Ҳармала ибн Яҳё — лафз Ҳармаланики — ривоят қилди, улар дедилар: бизга Ибн Ваҳб хабар берди, менга Юнус Ибн Шиҳобдан хабар берди, менга Солим ибн Абдуллаҳ ривоят қилдики, Абдуллаҳ ибн Умар деди: Умар ибн ал-Хаттоб бозорда сотилаётган истабрақдан (қалин ипак) ҳулла топди, уни олди ва уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга келтирди ва деди: Ё Расулуллаҳ, буни сотиб олинг ва у билан ҳайит учун ва элчилар учун безанинг. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Бу фақат насибаси бўлмаган кишининг кийимидир». У деди: Бас, Умар Аллаҳ хоҳлаганча турди. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга дибо жуббасини юбордилар. Умар уни олиб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга келтиргунча келиб деди: Ё Расулуллаҳ, сиз «Бу фақат насибаси бўлмаган кишининг кийимидир», ёки «Буни фақат насибаси бўлмаган киши кияди» деган эдингиз; сўнг буни менга юбордингиз. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга дедилар: «Буни сотасан ва у билан ҳожатингни қондирасан».