وَحَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، حَدَّثَنَا نَافِعٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ رَأَى عُمَرُ عُطَارِدًا التَّمِيمِيَّ يُقِيمُ بِالسُّوقِ حُلَّةً سِيَرَاءَ - وَكَانَ رَجُلاً يَغْشَى الْمُلُوكَ وَيُصِيبُ مِنْهُمْ - فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي رَأَيْتُ عُطَارِدًا يُقِيمُ فِي السُّوقِ حُلَّةً سِيَرَاءَ فَلَوِ اشْتَرَيْتَهَا فَلَبِسْتَهَا لِوُفُودِ الْعَرَبِ إِذَا قَدِمُوا عَلَيْكَ - وَأَظُنُّهُ قَالَ وَلَبِسْتَهَا يَوْمَ الْجُمُعَةِ - فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا يَلْبَسُ الْحَرِيرَ فِي الدُّنْيَا مَنْ لاَ خَلاَقَ لَهُ فِي الآخِرَةِ " . فَلَمَّا كَانَ بَعْدَ ذَلِكَ أُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِحُلَلٍ سِيَرَاءَ فَبَعَثَ إِلَى عُمَرَ بِحُلَّةٍ وَبَعَثَ إِلَى أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ بِحُلَّةٍ وَأَعْطَى عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ حُلَّةً وَقَالَ " شَقِّقْهَا خُمُرًا بَيْنَ نِسَائِكَ " . قَالَ فَجَاءَ عُمَرُ بِحُلَّتِهِ يَحْمِلُهَا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَعَثْتَ إِلَىَّ بِهَذِهِ وَقَدْ قُلْتَ بِالأَمْسِ فِي حُلَّةِ عُطَارِدٍ مَا قُلْتَ فَقَالَ " إِنِّي لَمْ أَبْعَثْ بِهَا إِلَيْكَ لِتَلْبَسَهَا وَلَكِنِّي بَعَثْتُ بِهَا إِلَيْكَ لِتُصِيبَ بِهَا " . وَأَمَّا أُسَامَةُ فَرَاحَ فِي حُلَّتِهِ فَنَظَرَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَظَرًا عَرَفَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ أَنْكَرَ مَا صَنَعَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا تَنْظُرُ إِلَىَّ فَأَنْتَ بَعَثْتَ إِلَىَّ بِهَا فَقَالَ " إِنِّي لَمْ أَبْعَثْ إِلَيْكَ لِتَلْبَسَهَا وَلَكِنِّي بَعَثْتُ بِهَا إِلَيْكَ لِتُشَقِّقَهَا خُمُرًا بَيْنَ نِسَائِكَ " .
Бизга Шайбан ибн Фаррух ривоят қилди, бизга Жарир ибн Ҳозим ривоят қилди, бизга Нофеъ Ибн Умардан ривоят қилди, у деди: Умар Уторид ат-Тамимийни бозорда ипакли (сияро) ҳуллани сотиб турганини кўрди — у подшоҳлар олдига кириб, улардан (инъом) олиб турадиган киши эди — шунда Умар деди: Ё Расулуллаҳ, мен Уторидни бозорда ипакли ҳуллани сотиб турганини кўрдим; қанийди уни сотиб олиб, сизнинг олдингизга араб элчилари келганда кийсангиз — гумонимча у «ва жума куни кийсангиз» деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга дедилар: «Бу дунёда ҳаририни фақат охиратда насибаси бўлмаган киши кияди». Бундан кейин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга ипакли ҳуллалар келтирилди, у Умарга бир ҳулла юборди, Усома ибн Зайдга бир ҳулла юборди ва Али ибн Абу Толибга бир ҳулла берди ва деди: «Буни хотинларинг орасида рўмол қилиб парчала». У деди: Бас, Умар ҳулласини кўтариб келди ва деди: Ё Расулуллаҳ, буни менга юбордингиз, ҳолбуки кеча Уторид ҳулласи ҳақида айтганларингизни айтган эдингиз. Шунда у деди: «Мен буни сенга кийишинг учун юбормадим, балки уни сенга (сотиб) фойда олишинг учун юбордим». Усома эса ҳулласини кийиб юрди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга шундай қарадиларки, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг қилган ишини инкор қилганларини билди ва деди: Ё Расулуллаҳ, менга нега қараяпсиз? Буни ўзингиз менга юбордингиз-ку. Шунда у деди: «Мен буни сенга кийишинг учун юбормадим, балки уни сенга хотинларинг орасида рўмол қилиб парчалашинг учун юбордим».