حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ مُطَرِّفٍ، عَنْ عَامِرٍ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ ضَحَّى خَالٌ لِي يُقَالُ لَهُ أَبُو بُرْدَةَ قَبْلَ الصَّلاَةِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " شَاتُكَ شَاةُ لَحْمٍ " . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ عِنْدِي دَاجِنًا جَذَعَةً مِنَ الْمَعْزِ فَقَالَ " اذْبَحْهَا وَلاَ تَصْلُحُ لِغَيْرِكَ " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Холид ривоят қилди, Мутаррифдан, у Омирдан, у Барў ибн Озибдан ривоят қилиб айтди: Абу Бурда деб аталадиган тоғам намоздан олдин қурбонлик қилди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга дедилар: «Сенинг қўйинг шунчаки гўшт учун сўйилган қўйдир.» У деди: Эй Расулуллаҳ, менинг ҳузуримда эчкилардан бўлган бир ёшли, уйда боқилган эчки бор. У зот дедилар: «Уни сўй, лекин у сендан бошқага ярамайди.»