حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، وَثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى الصُّبْحَ بِغَلَسٍ ثُمَّ رَكِبَ فَقَالَ " اللَّهُ أَكْبَرُ خَرِبَتْ خَيْبَرُ، إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَةِ قَوْمٍ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ ". فَخَرَجُوا يَسْعَوْنَ فِي السِّكَكِ وَيَقُولُونَ مُحَمَّدٌ وَالْخَمِيسُ ـ قَالَ وَالْخَمِيسُ الْجَيْشُ ـ فَظَهَرَ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَتَلَ الْمُقَاتِلَةَ وَسَبَى الذَّرَارِيَّ، فَصَارَتْ صَفِيَّةُ لِدِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ، وَصَارَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ تَزَوَّجَهَا وَجَعَلَ صَدَاقَهَا عِتْقَهَا. فَقَالَ عَبْدُ الْعَزِيزِ لِثَابِتٍ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ، أَنْتَ سَأَلْتَ أَنَسًا مَا أَمْهَرَهَا قَالَ أَمْهَرَهَا نَفْسَهَا. فَتَبَسَّمَ.
Мусаддад бизга айтди: Ҳаммод бизга айтди, Абдулазиз ибн Суҳайб ва Собит Бунонийдан, у Анас ибн Моликдан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбарда субҳни қоронғуликда (ғаласда) ўқидилар, сўнг (уловга) миниб: «Аллаҳу акбар, Хайбар вайрон бўлди! Биз бир қавм майдонига тушсак, огоҳлантирилганларнинг тонги нақадар ёмондир», дедилар. Улар кўчаларда югуриб чиқиб: ‹Муҳаммад ва қўшин!› дедилар — (рови) деди: ‹Хамис — қўшин (дегани)›. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам улар устидан ғолиб келдилар, жангчиларни ўлдирдилар, бола-чақаларини асир олдилар. Сафийя Диҳя Калбийга (насиба) тушди, сўнг (у) Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга (тегишли) бўлди. Сўнг у зот уни никоҳларига олдилар ва уни озод қилишни унга маҳр қилдилар. Абдулазиз Собитга: ‹Эй Абу Муҳаммад, сен Анасдан ‹У зот унга нима маҳр қилдилар?› деб сўрадингми?› деди. У: ‹Унга ўзини (яъни озодлигини) маҳр қилдилар›, деди. У (Абдулазиз) табассум қилди.