حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ رَأَى عُمَرُ حُلَّةَ سِيَرَاءَ تُبَاعُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ابْتَعْ هَذِهِ، وَالْبَسْهَا يَوْمَ الْجُمُعَةِ، وَإِذَا جَاءَكَ الْوُفُودُ. قَالَ " إِنَّمَا يَلْبَسُ هَذِهِ مَنْ لاَ خَلاَقَ لَهُ ". فَأُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنْهَا بِحُلَلٍ، فَأَرْسَلَ إِلَى عُمَرَ بِحُلَّةٍ فَقَالَ كَيْفَ أَلْبَسُهَا وَقَدْ قُلْتَ فِيهَا مَا قُلْتَ قَالَ " إِنِّي لَمْ أُعْطِكَهَا لِتَلْبَسَهَا، وَلَكِنْ تَبِيعُهَا أَوْ تَكْسُوهَا ". فَأَرْسَلَ بِهَا عُمَرُ إِلَى أَخٍ لَهُ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ قَبْلَ أَنْ يُسْلِمَ.
Мусо ибн Исмоил, Абдулазиз ибн Муслимдан: Бизга Абдуллаҳ ибн Динор айтиб берди: Ибн Умарни (розияллаҳу анҳумо) эшитдим: У: Умар сияро (йўл-йўл ипак) ҳулла сотилаётганини кўрди ва: Эй Расулуллаҳ, буни сотиб олинг ва уни Жума куни ҳамда элчилар келганида кийинг, деди. У: «Буни фақат (охиратда) насибаси йўқ киши кияди» дедилар. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ундан (шу хил) ҳуллалар келтирилди, у киши Умарга бир ҳулла юбордилар. У: Буни қандай кияман, ахир сиз унда айтган нарсаларни айтдингиз-ку? деди. У: «Мен уни сенга кийишинг учун бермадим, балки уни сотасан ёки (бошқага) кийдирасан» дедилар. Шунда Умар уни Макка аҳлидан бўлган — ҳали исломга кирмаган — бир оғаинисига (жўнатди) юборди, деди.