حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، جَمِيعًا عَنْ وَكِيعٍ، - قَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، - حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَوْنُ بْنُ أَبِي جُحَيْفَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِمَكَّةَ وَهُوَ بِالأَبْطَحِ فِي قُبَّةٍ لَهُ حَمْرَاءَ مِنْ أَدَمٍ - قَالَ - فَخَرَجَ بِلاَلٌ بِوَضُوئِهِ فَمِنْ نَائِلٍ وَنَاضِحٍ - قَالَ - فَخَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَيْهِ حُلَّةٌ حَمْرَاءُ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى بَيَاضِ سَاقَيْهِ - قَالَ - فَتَوَضَّأَ وَأَذَّنَ بِلاَلٌ - قَالَ - فَجَعَلْتُ أَتَتَبَّعُ فَاهُ هَا هُنَا وَهَا هُنَا - يَقُولُ يَمِينًا وَشِمَالاً - يَقُولُ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ حَىَّ عَلَى الْفَلاَحِ - قَالَ - ثُمَّ رُكِزَتْ لَهُ عَنَزَةٌ فَتَقَدَّمَ فَصَلَّى الظُّهْرَ رَكْعَتَيْنِ يَمُرُّ بَيْنْ يَدَيْهِ الْحِمَارُ وَالْكَلْبُ لاَ يُمْنَعُ ثُمَّ صَلَّى الْعَصْرَ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ لَمْ يَزَلْ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ حَتَّى رَجَعَ إِلَى الْمَدِينَةِ .
Абу Жуҳайфа айтди: Мен Маккада Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келдим — у Абтаҳда, чарм(дан)дан қилинган қизил қуббасида эди. Билол унинг вузу (суви)ни олиб чиқди; (одамлар) — ким (сувга) етса, ким (қолдиғини) тегизса (пуркаса). Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) чиқди — устида қизил ҳулла (икки қисм кийим) бор эди — гўё мен ҳозир унинг икки болдирининг оқлигига қараб турибман. У вузу қилди, Билол азон айтди. Мен унинг оғзини — бу ёқ ва у ёқ — кузата бошладим — яъни ўнг ва чап (томонга бурар эди) — ‹Ҳайя алас-солаҳ, ҳайя алал-фалаҳ› дер эди. Кейин унга аназа (учли таёқ) ўрнатилди; у олдинга ўтди ва пешинни икки ракат ўқиди — унинг олдидан эшак ва ит ўтар, (улар) ман қилинмас эди. Кейин асрни икки ракат ўқиди, кейин Мадинага қайтгунча икки-икки ракат (қаср қилиб) ўқишда давом этди.