وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي فُدَيْكٍ، أَخْبَرَنَا الضَّحَّاكُ، عَنْ مَخْرَمَةَ بْنِ سُلَيْمَانَ، عَنْ كُرَيْبٍ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ بِتُّ لَيْلَةً عِنْدَ خَالَتِي مَيْمُونَةَ بِنْتِ الْحَارِثِ فَقُلْتُ لَهَا إِذَا قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَيْقِظِينِي . فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُمْتُ إِلَى جَنْبِهِ الأَيْسَرِ فَأَخَذَ بِيَدِي فَجَعَلَنِي مِنْ شِقِّهِ الأَيْمَنِ فَجَعَلْتُ إِذَا أَغْفَيْتُ يَأْخُذُ بِشَحْمَةِ أُذُنِي - قَالَ - فَصَلَّى إِحْدَى عَشْرَةَ رَكْعَةً ثُمَّ احْتَبَى حَتَّى إِنِّي لأَسْمَعُ نَفَسَهُ رَاقِدًا فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ الْفَجْرُ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ خَفِيفَتَيْنِ .
Ибн Аббос айтди: Мен бир кеча холам Маймуна бинти ал-Ҳорис олдида тунади м. Унга: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) турса, мени уйғот» дедим. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) турди; мен унинг чап томонига турдим; бас у қўлимдан тутиб, мени ўнг томонига қилди. Мен мудрадим деса (ухлаб кетса), у қулоғимнинг юмшоғидан (ушлаб) ушлар эди. (Ибн Аббос:) Бас ўн бир ракат ўқиди, кейин — то мен унинг нафасини ухлаётган ҳолда эшитгунимча — (тиззасини қучоқлаб) ўтирди. Фажр унга аён бўлганида, икки енгил ракат ўқиди.