حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، وَشَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، كِلاَهُمَا عَنْ عَبْدِ الْوَارِثِ، - قَالَ يَحْيَى أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي التَّيَّاحِ الضُّبَعِيِّ، حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدِمَ الْمَدِينَةَ فَنَزَلَ فِي عُلْوِ الْمَدِينَةِ فِي حَىٍّ يُقَالُ لَهُمْ بَنُو عَمْرِو بْنِ عَوْفٍ . فَأَقَامَ فِيهِمْ أَرْبَعَ عَشْرَةَ لَيْلَةً ثُمَّ إِنَّهُ أَرْسَلَ إِلَى مَلإِ بَنِي النَّجَّارِ فَجَاءُوا مُتَقَلِّدِينَ بِسُيُوفِهِمْ - قَالَ - فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى رَاحِلَتِهِ وَأَبُو بَكْرٍ رِدْفُهُ وَمَلأُ بَنِي النَّجَّارِ حَوْلَهُ حَتَّى أَلْقَى بِفِنَاءِ أَبِي أَيُّوبَ - قَالَ - فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي حَيْثُ أَدْرَكَتْهُ الصَّلاَةُ وَيُصَلِّي فِي مَرَابِضِ الْغَنَمِ ثُمَّ إِنَّهُ أَمَرَ بِالْمَسْجِدِ قَالَ فَأَرْسَلَ إِلَى مَلإِ بَنِي النَّجَّارِ فَجَاءُوا فَقَالَ " يَا بَنِي النَّجَّارِ ثَامِنُونِي بِحَائِطِكُمْ هَذَا " . قَالُوا لاَ وَاللَّهِ لاَ نَطْلُبُ ثَمَنَهُ إِلاَّ إِلَى اللَّهِ . قَالَ أَنَسٌ فَكَانَ فِيهِ مَا أَقُولُ كَانَ فِيهِ نَخْلٌ وَقُبُورُ الْمُشْرِكِينَ وَخِرَبٌ . فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالنَّخْلِ فَقُطِعَ وَبِقُبُورِ الْمُشْرِكِينَ فَنُبِشَتْ وَبِالْخِرَبِ فُسُوِّيَتْ - قَالَ - فَصَفُّوا النَّخْلَ قِبْلَةً وَجَعَلُوا عِضَادَتَيْهِ حِجَارَةً - قَالَ - فَكَانُوا يَرْتَجِزُونَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَهُمْ وَهُمْ يَقُولُونَ اللَّهُمَّ إِنَّهُ لاَ خَيْرَ إِلاَّ خَيْرُ الآخِرَهْ فَانْصُرِ الأَنْصَارَ وَالْمُهَاجِرَهْ
Анас ибн Молик айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Мадинага келди ва Мадинанинг юқорисидаги — Бани Амр ибн Авф дейиладиган маҳаллада (аввал) тушди; уларнинг ичида ўн тўрт кеча турди. Кейин Бани Нажжорнинг аслзодаларига (одам) юборди; улар қиличларини тақиб келдилар. (Анас:) Гўё мен ҳозир Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га қараб турибман — у ўз уловида, Абу Бакр унинг ортида (мингашган), Бани Нажжор аслзодалари эса атрофида — то Абу Айюбнинг ҳовлисига (юк) ташлагунча. (Анас:) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намоз (вақти) қаерда етса (ўша ерда) ўқир ва қўй қўтонларида намоз ўқир эди. Кейин у масжид (қуриш)га буюрди. (Анас:) У Бани Нажжор аслзодаларига (одам) юборди; улар келдилар. У: "Эй Бани Нажжор, менга мана шу боғингизнинг баҳосини айтинглар (сотинглар)" деди. Улар: "Йўқ, валлаҳи, биз унинг баҳосини фақат Аллаҳдан талаб қиламиз (сўраймиз)" дедилар. Анас: Унда мен айтаётган (нарсалар) бор эди: унда хурмолар, мушрикларнинг қабрлари ва вайроналар бор эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хурмоларга (буюрди) — улар кесилди; мушрикларнинг қабрларига (буюрди) — улар кўмкараб (чиқариб) ташланди; вайроналарга (буюрди) — улар текисланди. (Анас:) Улар хурмоларни қибла (томонга — девор ўрнига) саф қилдилар ва унинг икки косагини (эшик тиргакларини) тош қилдилар. (Анас:) Улар ражаз (урғули шеър) айтар, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) улар билан бирга эди; улар: "Аллаҳумма, охират яхшилигидан бошқа ҳеч қандай яхшилик йўқ; бас ансорга ва муҳожирга нусрат бер" дер эдилар.