أَخْبَرَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُبَارَكِ - عَنْ سُلَيْمَانَ التَّيْمِيِّ، أَنَّ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، أَخْبَرَهُمْ قَالَ بَيْنَا أَنَا قَائِمٌ، عَلَى الْحَىِّ وَأَنَا أَصْغَرُهُمْ، سِنًّا عَلَى عُمُومَتِي إِذْ جَاءَ رَجُلٌ فَقَالَ إِنَّهَا قَدْ حُرِّمَتِ الْخَمْرُ. وَأَنَا قَائِمٌ عَلَيْهِمْ أَسْقِيهِمْ مِنْ فَضِيخٍ لَهُمْ فَقَالُوا اكْفَأْهَا. فَكَفَأْتُهَا فَقُلْتُ لأَنَسٍ مَا هُوَ قَالَ الْبُسْرُ وَالتَّمْرُ. قَالَ أَبُو بَكْرِ بْنُ أَنَسٍ كَانَتْ خَمْرُهُمْ يَوْمَئِذٍ فَلَمْ يُنْكِرْ أَنَسٌ.
Бизга Сувайд ибн Наср хабар бериб, деди: бизга Абдуллаҳ — яъни ибн ал-Муборак — хабар берди, у Сулаймон ат-Таймийдан (ривоят қилдики), Анас ибн Молик уларга хабар бериб, деди: мен қабила (аҳли)га — уларнинг энг ёши мен эдим — амакиларимга хизмат қилиб (шароб қуйиб) турган эдим, шу пайт бир киши келиб: ‹Хамр ҳаром қилинди,› деди. Мен эса уларнинг олдида туриб, уларнинг фазихи (хурмо шароби)дан қуйиб бераётган эдим. Улар: ‹Уни тўкиб ташла,› дедилар. Мен уни тўкиб ташладим. Мен Анасга: ‹У нима эди?› дедим. У: ‹Пишмаган (хом) хурмо ва қуруқ хурмо (дан тайёрланган),› деди. Абу Бакр ибн Анас деди: ўша кунларда уларнинг хамри шу эди, Анас (буни) инкор қилмади.