وَحَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا مَرْوَانُ بْنُ مُعَاوِيَةَ الْفَزَارِيُّ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ، حَدَّثَنَا قَيْسُ بْنُ أَبِي حَازِمٍ، قَالَ سَمِعْتُ جَرِيرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، وَهُوَ يَقُولُ كُنَّا جُلُوسًا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذْ نَظَرَ إِلَى الْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ فَقَالَ " أَمَا إِنَّكُمْ سَتَرَوْنَ رَبَّكُمْ كَمَا تَرَوْنَ هَذَا الْقَمَرَ لاَ تُضَامُّونَ فِي رُؤْيَتِهِ فَإِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ لاَ تُغْلَبُوا عَلَى صَلاَةٍ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوبِهَا " . يَعْنِي الْعَصْرَ وَالْفَجْرَ ثُمَّ قَرَأَ جَرِيرٌ { وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوبِهَا} .
Жарир ибн Абдуллаҳ айтди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдида ўтирган эдик, шу пайт у тўлиб пишган ой кечаси ойга қаради ва: «Огоҳ бўлингки, сизлар Роббингизни — худди шу ойни кўргандек — кўрасизлар, уни кўришда (бир-бирингизни) тиқилиштирмайсизлар (қийналмайсизлар). Бас қуёш чиқишидан олдин ва ботишдан олдинги намозда (сизни) енгиб қўйишмаслигига қодир бўлсангиз, (шундай қилинг)» деди — яъни аср ва фажрни (назарда тутди). Кейин Жарир: «Ва саббиҳ биҳамди роббика қабла тулуъиш-шамси ва қабла ғурубиҳа (Роббингга ҳамд айтиб, қуёш чиқишидан олдин ва ботишдан олдин тасбиҳ айт)» (оятини) ўқиди.