حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا حَاتِمٌ، - وَهُوَ ابْنُ إِسْمَاعِيلَ - عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي عُبَيْدٍ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُصَلِّي الْمَغْرِبَ إِذَا غَرَبَتِ الشَّمْسُ وَتَوَارَتْ بِالْحِجَابِ .
Салама ибн ал-Акваъ (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шомни — қуёш ботиб, парда (уфқ) ортига яширинганида — ўқир эди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) асрни — қуёш унинг ҳужрасида (турган), ҳужрасида соя ҳали зоҳир бўлмаган ҳолда — ўқир эди.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) асрни — қуёш (соя) кўтарилишидан олдин, ҳужрасида (нури) турган ҳолда — ўқир эди.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) асрни — қуёш менинг ҳужрамда тушиб турган ҳолда — ўқир эди.
)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) асрдан кейин — то қуёш ботгунга қадар — намоз ўқишдан, ва субҳдан кейин — то қуёш чиқгунга қадар — намоз ўқишдан қайтарди (ман қилди).
)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фажрни ўқиганида, ўз намозгоҳида — то қуёш чиройли (яхшигина) чиққунча — ўтирар эди.
ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фажрдан кейин — то қуёш чиқгунга қадар — намоз ўқишдан, ва асрдан кейин — то қуёш ботгунга қадар — қайтарди.