وَحَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ خُبَيْبِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، سَمِعَ حَفْصَ بْنَ عَاصِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ صَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِمِنًى صَلاَةَ الْمُسَافِرِ وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَعُثْمَانُ ثَمَانِيَ سِنِينَ أَوْ قَالَ سِتَّ سِنِينَ . قَالَ حَفْصٌ وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يُصَلِّي بِمِنًى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ يَأْتِي فِرَاشَهُ . فَقُلْتُ أَىْ عَمِّ لَوْ صَلَّيْتَ بَعْدَهَا رَكْعَتَيْنِ . قَالَ لَوْ فَعَلْتُ لأَتْمَمْتُ الصَّلاَةَ .
Ибн Умар айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Минода мусофир намозини (икки ракат) ўқиди; Абу Бакр, Умар ва Усмон (ҳам) — саккиз йил, ёки: олти йил (шундай қилдилар). Ҳафс: Ибн Умар Минода икки ракат ўқир, кейин тўшагига (манзилига) келар эди. Мен: «Эй амаки, ундан кейин (яна) икки ракат (нафл) ўқисанг эди» дедим. У: «Агар шундай қилса м, (асл) намозни тўлиқ (тўрт) ўқиган бўлар эдим» деди.