1790-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Мусофир намози
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ الْمُرَادِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، عَنْ عِيَاضِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْفِهْرِيِّ، عَنْ مَخْرَمَةَ بْنِ سُلَيْمَانَ، بِهَذَا الإِسْنَادِ وَزَادَ ثُمَّ عَمَدَ إِلَى شَجْبٍ مِنْ مَاءٍ فَتَسَوَّكَ وَتَوَضَّأَ وَأَسْبَغَ الْوُضُوءَ وَلَمْ يُهْرِقْ مِنَ الْمَاءِ إِلاَّ قَلِيلاً ثُمَّ حَرَّكَنِي فَقُمْتُ . وَسَائِرُ الْحَدِيثِ نَحْوُ حَدِيثِ مَالِكٍ .
(Бу ҳадис) Махрама ибн Сулаймон(дан) шу иснод билан (ривоят қилинди); ва зиёда қилди: «Кейин бир меш сув олдига борди, мисвок урди ва таҳорат олди — таҳоратни комил қилди ва сувдан фақат озгина(гина) тўкди; кейин мени қимирлатди, мен турдим». Ҳадиснинг қолган қисми Молик ҳадиси наҳвида.