حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، وَوَكِيعٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ قُرَّةَ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مُغَفَّلٍ الْمُزَنِيَّ، يَقُولُ قَرَأَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْفَتْحِ فِي مَسِيرٍ لَهُ سُورَةَ الْفَتْحِ عَلَى رَاحِلَتِهِ فَرَجَّعَ فِي قِرَاءَتِهِ . قَالَ مُعَاوِيَةُ لَوْلاَ أَنِّي أَخَافُ أَنْ يَجْتَمِعَ عَلَىَّ النَّاسُ لَحَكَيْتُ لَكُمْ قِرَاءَتَهُ .
Абдуллаҳ ибн Муғаффал ал-Музаний айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фатҳ йили ўз сафарида улови устида Фатҳ сурасини ўқиди ва қироатида таржиъ (оҳанг такрори) қилди. Муовия: «Агар одамлар менинг атрофимга тўпланиб қолишидан қўрқмасам эди, сизларга унинг қироатини (қанай қилгҳанини) ҳикоя қилиб кўрсатар эдим» деди.