وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ جَمِيعًا عَنْ حَفْصٍ، - قَالَ أَبُو بَكْرٍ حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ، - عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عُبَيْدَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اقْرَأْ عَلَىَّ الْقُرْآنَ " . قَالَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَقْرَأُ عَلَيْكَ وَعَلَيْكَ أُنْزِلَ قَالَ " إِنِّي أَشْتَهِي أَنْ أَسْمَعَهُ مِنْ غَيْرِي " . فَقَرَأْتُ النِّسَاءَ حَتَّى إِذَا بَلَغْتُ { فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلاَءِ شَهِيدًا} رَفَعْتُ رَأْسِي أَوْ غَمَزَنِي رَجُلٌ إِلَى جَنْبِي فَرَفَعْتُ رَأْسِي فَرَأَيْتُ دُمُوعَهُ تَسِيلُ .
Абдуллаҳ (ибн Масъуд) айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга: «Менга Қуръан ўқи» деди. Мен: «Эй Расулуллаҳ, сенга ўқияйми?! Ҳолбуки у сенга нозил қилинган-ку!» дедим. У: «Мен уни ўзимдан бошқадан (бировдан) эшитишни хоҳлайман» деди. Бас мен Нисо(ни) ўқидим, то ‹Фа-кайфа изо жиъно мин кулли умматин би-шаҳидин ва жиъно бика ало ҳаъулаи шаҳида (Ҳар бир умматдан бир гувоҳ келтириб, сени ҳам буларнинг устига гувоҳ қилиб келтирсак — қанай (ҳолда) бўлар)› (оятига) етганимда, бошимни кўтарди м — ёки ёнимдаги бир киши мени туртди — бас бошимни кўтарди м ва унинг кўз ёшларини оқаётган ҳолда кўрдим.