حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا مَهْدِيُّ بْنُ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا وَاصِلٌ الأَحْدَبُ، عَنْ أَبِي، وَائِلٍ قَالَ غَدَوْنَا عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ يَوْمًا بَعْدَ مَا صَلَّيْنَا الْغَدَاةَ فَسَلَّمْنَا بِالْبَابِ فَأَذِنَ لَنَا - قَالَ - فَمَكَثْنَا بِالْبَابِ هُنَيَّةً - قَالَ - فَخَرَجَتِ الْجَارِيَةُ فَقَالَتْ أَلاَ تَدْخُلُونَ فَدَخَلْنَا فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ يُسَبِّحُ فَقَالَ مَا مَنَعَكُمْ أَنْ تَدْخُلُوا وَقَدْ أُذِنَ لَكُمْ فَقُلْنَا لاَ إِلاَّ أَنَّا ظَنَنَّا أَنَّ بَعْضَ أَهْلِ الْبَيْتِ نَائِمٌ . قَالَ ظَنَنْتُمْ بِآلِ ابْنِ أُمِّ عَبْدٍ غَفْلَةً قَالَ ثُمَّ أَقْبَلَ يُسَبِّحُ حَتَّى ظَنَّ أَنَّ الشَّمْسَ قَدْ طَلَعَتْ فَقَالَ يَا جَارِيَةُ انْظُرِي هَلْ طَلَعَتْ قَالَ فَنَظَرَتْ فَإِذَا هِيَ لَمْ تَطْلُعْ فَأَقْبَلَ يُسَبِّحُ حَتَّى إِذَا ظَنَّ أَنَّ الشَّمْسَ قَدْ طَلَعَتْ قَالَ يَا جَارِيَةُ انْظُرِي هَلْ طَلَعَتْ فَنَظَرَتْ فَإِذَا هِيَ قَدْ طَلَعَتْ . فَقَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَقَالَنَا يَوْمَنَا هَذَا - فَقَالَ مَهْدِيٌّ وَأَحْسِبُهُ قَالَ - وَلَمْ يُهْلِكْنَا بِذُنُوبِنَا - قَالَ - فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ قَرَأْتُ الْمُفَصَّلَ الْبَارِحَةَ كُلَّهُ - قَالَ - فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ هَذًّا كَهَذِّ الشِّعْرِ إِنَّا لَقَدْ سَمِعْنَا الْقَرَائِنَ وَإِنِّي لأَحْفَظُ الْقَرَائِنَ الَّتِي كَانَ يَقْرَؤُهُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثَمَانِيَةَ عَشَرَ مِنَ الْمُفَصَّلِ وَسُورَتَيْنِ مِنْ آلِ حم
Абу Воил айтди: Биз бир кун бомдод намозини ўқиганимиздан кейин Абдуллаҳ ибн Масъуднинг олдига бордик ва эшик олдида салом бердик; бас у бизга изн берди. Биз эшик олдида озгина турдик; бас чўри (каниз) чиқди ва: «Кирмайсизларми?» деди. Биз кирдик; шу пайт у ўтирган, тасбиҳ (нафл намози/зикр) қилаётган эди. У: «Сизларга изн берилган бўлса, киришдан нима тўсди?» деди. Биз: «Йўқ (сабаб) — фақат биз уй аҳлидан баъзиси ухлаётган деб ўйлади к» дедик. У: «Ибн Умму Абд оиласида ғафлат (мавжуд) деб ўйлади нгизми?» деди. Кейин у — то қуёш чиқди деб ўйлагунга қадар — тасбиҳга юзланди ва: «Эй чўри, қара, (қуёш) чиқдими?» деди. У қараса, у (ҳали) чиқмаган эди. Бас (яна) тасбиҳга юзланди, то қуёш чиқди деб ўйлагунга қадар; бас: «Эй чўри, қара, чиқдими?» деди. У қараса, у чиқган экан. Бас: «Бизни бу кунимизда (гуноҳларимиздан) афв этган Аллаҳга ҳамд бўлсин» деди — Маҳдий: «Ўйламанки, у: ‹ва бизни гуноҳларимиз сабабли ҳалок этмаган› деди» деди. Қавмдан бир киши: «Мен кеча муфассални — уни бутунлай — ўқидим» деди. Абдуллаҳ: «Шеърни шошиб ўқигандек (шошиб) (ўқидингми)?! Биз қароинни (жуфт сураларни) эшитган эдик; ва мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўқийдиган қароинни ёдда сақлайман — муфассалдан ўн саккиз (сура) ва ‹Ҳам› оиласидан (Ҳо-Мим сураларидан) икки сура» деди.