وَحَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ، حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، حَدَّثَنِي جَعْفَرُ، بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ كَانَتْ خُطْبَةُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الْجُمُعَةِ يَحْمَدُ اللَّهَ وَيُثْنِي عَلَيْهِ ثُمَّ يَقُولُ عَلَى إِثْرِ ذَلِكَ وَقَدْ عَلاَ صَوْتُهُ . ثُمَّ سَاقَ الْحَدِيثَ بِمِثْلِهِ .
Жаъфар ибн Муҳаммад отасидан айтди: Мен Жобир ибн Абдуллаҳни: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг жума куни хутбаси (шундай эди): Аллаҳга ҳамд айтар, унга сано айтар, кейин шундан кейин — овози кўтарилган ҳолда — дер эди» деб айтаётган ҳолда эшитдим. Кейин ҳадисни худди шу мислида келтирди.